Review van een burn-out

Wat volgt is een geheel persoonlijke visie over ons huidig onderwijs en mijn situatie in het bijzonder. Je kan het extrapoleren naar onze maatschappij, naar elke job, of je kan het roerend oneens zijn. Doe ermee wat je wil. Om te beginnen is het belangrijk dat je weet dat zelfwaarde of eigenwaarde de drijfveer is achter al onze handelingen. Zelfwaardering is het idee dat je een zinvolle bijdrage levert aan een betekenisvolle maatschappij. Het gevoel van zelfwaarde beschermt ons tegen diepgewortelde fysieke en existentiële angsten. (Dat zeg ik niet alleen; dat zegt zowat iedereen in de psychologie, antropologie, filosofie...) Onze job is één manier waarmee we willen voldoen aan die eigenwaarde. We willen een job die van belang is, die nuttig is, die bijdraagt aan onze maatschappij. (De andere manieren zijn eigenlijk de verschillende rollen die je opneemt: moeder, partner, dochter, vrijwilliger, leider, lid...) Het onderwijs is een sector waarin helemaal tegemoet wordt gekomen aan on...

Na (bijna) 2 maanden terug deeltijds in de job kan ik met een gerust hart zeggen: het gaat. Ik ben erin geslaagd om mijn goede voornemens door te zetten en mijn patronen te doorbreken. Elke schooldag blijf ik iets langer op school zodat ik meestal geen verbeterwerk mee naar huis hoef te nemen. Enkel een toets ofzo komt wel eens met me mee. Thuis werk ik uiteraard nog altijd wel voor school, daar ontkom je niet aan in het onderwijs. Maar ik doseer, ik voer enkel efficiënte en noodzakelijke taken uit waarvan ik zelf het nut inzie. Ik stop wanneer ik voel dat het genoeg is geweest voor die dag. De omstandigheden waarin ik werk, zijn echter onveranderd gebleven. Het verschil met vroeger is dat ik nu zonder schuldgevoel foert kan zeggen. Ik zie nu in dat het niet aan mij ligt, dat het 'het systeem' is dat altijd maar verwacht dat je nóg efficiënter, nóg wat harder kan werken. Dus ik trek het mij niet aan dat er bepaalde zaken blijven liggen. Die staan niet op mijn prioriteitenli...

Zo. De vuurdoop is achter de rug: ik ben terug aan de slag als leerkracht. En dat bevalt me prima! Ik ervaar hoe leuk ik mijn job eigenlijk wel vind: kinderen iets bijleren, de aha-momentjes zien ontstaan, gepassioneerd vertellen over allerlei zaken, het praktische nut van lessen en technieken laten inzien, kinderen zich gewaardeerd laten voelen, hun talenten mee ontdekken, samen lachen met mijn flauwe mopjes... Ondanks mijn burn-out ervaar ik mijn job als belangrijk en bijzonder nuttig voor de maatschappij. Langs de andere kant merk ik ook dat het een prima beslissing was om deeltijds te werken. Elke avond (en woensdagmiddag ook) was ik doodop. Wie niet in het onderwijs staat, kan zich sowieso niet voorstellen hoe vermoeiend het is om elke seconde volle aandacht te hebben voor duizend-en-één dingen tegelijk, om elke seconde een beslissing over het één-of-ander te moeten nemen. In de meeste jobs kan je je aandacht al wel eens 10 seconden laten verslappen maar dat is niet mogelijk i...

De goesting is er terug: ik zie het nieuwe schooljaar helemaal zitten. Ik ben met enthousiasme terug aan het werk gegaan deze week. Ik volg enkele onderwijsblogs en -groepen op sociale media waar heel wat materialen op terug te vinden zijn. Ik spring bedachtzamer om met het al dan niet opslaan van nieuw materiaal: is het nuttig én een meerwaarde? Dan print ik het uit voor mijn klas. Is het gewoon een leuk extraatje? Dan laat ik het zo; leuke extraatjes genoeg na 22 jaar voor de klas. Wat niet verandert, is het knip- en plak- en kopieer- en lamineerwerk dat zich eind augustus aanbiedt. Leerkrachten basisonderwijs weten wat ik bedoel, en begrijpen dat dit meer werk is dan het voor een leek zal klinken. Het leek wel bandwerk hier aan de eettafel: ik ging met kopies, schaar en lijm aan de slag en schoof dan alles door naar mijn man die het lamineerde. Want zo gaat dat als je samenwoont met iemand uit het onderwijs: je ontsnapt niet aan het helpen verzetten van de berg werk die wij soms m...

Het is nog steeds zomervakantie. Op familiebezoek, verjaardagsfeestjes, een barbecue, gaan shoppen, etentjes, naar de schoonheidsspecialiste, boeken lezen, muziek luisteren, Netflix & chill: voedsel voor de ziel.

Het is vakantie en ik neem 'm: terrasjes doen, een barbecue hier en daar, lui lezen in de zetel, keuvelen met de buren... Ondertussen ook nog mee het straatfeest organiseren, wat ik al 8 jaar doe. Ik merk dat het grenzen trekken steeds makkelijker en natuurlijker wordt: ik delegeer, ik wissel klusjes af met pauze, ik laat me niet voorbij steken aan de balie, ik zeg vlotter neen. Ik reageer ook onmiddellijk wanneer iemand iets zegt dat me niet bevalt; floeps, eruit. Waar ik vroeger na zo'n gebeurtenis alles oneindig vaak overliep in mijn hoofd (Had ik anders moeten reageren? Wat zullen ze nu van mij denken?), heb ik nu meteen vrede met mijn reactie. Irritaties er onmiddellijk uit floepsen maakt dat ze dan ook helemaal uit mijn 'systeem' zijn. Ik laat ook makkelijker dingen los. Het is eindelijk doorgedrongen dat ik niet kan beïnvloeden wat anderen denken/zeggen, en dat ik enkel invloed heb op mijn eigen gedrag. Ik zeg wat ik denk, hoe ik het zie, en probeer anderen n...

We zijn op reis geweest naar de Provence. Ik heb er ont-zet-tend van genoten! Prachtige natuur, zonovergoten dagen, lekker eten, sympathieke reisgenoten: het was een fantastische vakantie! (voor de kenners: mijn man staat ergens op de foto; wie zoekt die vindt)

De afgelopen 2 weken zat mijn agenda flink vol: wat heen-en-weer-geloop voor de renovaties hier in huis, winkelen voor het plezier, afspraakjes met vrienden en familie, een verjaardagsfeestje, enkele uitstapjes, genieten van het goede weer aan de kust, een BBQ hier en daar... Er werd ook wat gewerkt. Om de vakantie met een gerust gemoed te beginnen, heb ik mijn klas al klaargezet voor het volgende schooljaar. Voor wie niet in het onderwijs staat: dat wil zeggen dat ik mijn kasten heb uitgemest, oud materiaal heb weggegooid, alles terug op orde heb gezet, dozen met allerlei schoolmateriaal heb uitgepakt en een plaats heb gegeven, banken van plaats heb verwisseld, de werk- en leesboeken op de banken heb klaargelegd... Na 3 dagen werk was ik tevreden over het resultaat: een propere klas, alles netjes op zijn plaats. Ik heb er ook voor gekozen om nog zo weinig mogelijk schoolmateriaal hier in huis te houden; alles wat enigszins op school kan blijven, staat daar nu ook. De scheiding tus...

Deze weken deed ik wat kleine maar nuttige dingen voor school: uitstappen plannen, documenten opstellen, deelnemen aan een overleg... Ik ging ook voor het eerst terug naar mijn werkplek, de school. Op voorhand dacht ik dat dit vreemd zou zijn of dat ik me onwennig zou voelen, maar eigenlijk voelde ik me meteen weer op mijn plaats. Dat gaf voor mij de doorslag dat ik er stilaan terug klaar voor ben. Ik voel me ook anders. De afgelopen maanden hing er toch altijd een donkere wolk in de buurt, soms recht boven me, soms ergens in mijn ooghoeken. Dat gevoel is plots weg. Ik kan oprecht onbekommerd in de zetel zitten met mijn boek. Niet dat ik nu niet meer pieker (dat is onmogelijk, vrees ik) maar mindfulness heeft me wel geleerd om afstand te nemen van dat gepieker. Ik maak me nog steeds wel eens zorgen, maar dan gaat het niet om mezelf maar om mensen in mijn omgeving of situaties in de wereld (klimaatopwarming, iemand?). Hoewel ik nog steeds de neiging heb om als een heremiet in mijn z...

Ineens is het er: een kriebel om terug aan het werk te gaan. Het is een kleine kriebel, een voorzichtige maar oprechte vooruitblik naar de niet al te verre toekomst. De voorbije weken heb ik ontzettend veel beleefd en geleerd. De herstelfase, zoals ik ze noem, is ook een prachtige leerfase. Ik ben mezelf tegengekomen, zoals men dat zegt. Een tip: vraag aan je psycholoog of coach om het kernkwadrant van Ofman over je kernkwaliteiten eens op te stellen. Voor mij was dit een fantastische eye-opener en ik heb er echt veel aan. Ik ben niet meer dezelfde als voor mijn burn-out. Dat zou ook stom zijn, want dan had ik er niets uit geleerd. Het is jammer dat het zo ver is moeten komen, maar nu besef ik ten volle dat mijn burn-out me heeft geholpen om me beter in mijn vel te voelen. Dat klinkt heel raar, en ik kon hiervoor niet begrijpen dat er op sites werd gezegd dat een burn-out een geschenk was, maar nu snap ik het. Ik heb nu een andere kijk op mijn job. Ik zie mogelijkheden, kansen, a...

Deze week een tip aan al wie iemand kent met burn-out, of iemand met wie het gewoon even niet goed gaat: Wacht niet tot deze persoon contact met je opneemt. Neem zelf het initiatief, stap op deze persoon af en zorg voor écht contact. Niet via een appje, niet via mail of zelfs via de gsm, maar in real life. Deze persoon zal immers zelf weinig tot geen contact zoeken om allerlei redenen: omdat hij/zij denkt je daarmee lastig te vallen, omdat hij/zij niet de stempel 'zeur' of 'aandachtszoeker' wil krijgen, omdat hij/zij denkt geen behoefte te hebben aan sociaal contact... Ga er gewoon heen. Vraag of hij/zij gewoon even wil babbelen. Maak ondertussen een wandeling als dat makkelijker is. Vraag oprecht hoe het gaat, en laat je niet afschepen door 'goed' of 'gaat wel' maar vraag door. Als deze persoon nog in de fase zit waarin hij/zij inactief is: doe iets om hem/haar te helpen (de afwas, boodschappen, een maaltijd koken, de was doen, de kinderen opvangen....

En ineens kwam het er allemaal uit... Onverwerkt verdriet, over een periode in een niet zo ver verleden. Het begon met het vertellen van de gebeurtenissen aan een kennis, waarbij ik plots sneller en sneller begon te praten, ratelen eigenlijk, en nadien weer een druk op mijn borstkas voelde en merkte dat ik weer hyperventileerde. Tijdens een sessie bij de psycholoog enkele dagen later nam ik dit op, en leerde ik wat ik natuurlijk zelf had kunnen besluiten: een typisch geval van slikken en wegdrukken. Want dat is helaas de manier waarop ik in het verleden met moeilijke zaken omging: hard slikken en wegdrukken. Het hoofd vooral overal boven houden en controle blijven houden. Altijd alle balletjes hoog houden. Dat dit geen gezonde manier is om met stressvolle en emotionele gebeurtenissen om te gaan, kan je wel raden. Het zat er nog, hoewel de gebeurtenissen voorbij zijn. En dus moest het eruit. En hoe. Ik heb geweend. Neen, geschreid. Niet op de elegante manier van enkele traantjes...

Herstellen gaat met vallen en opstaan. Deze dagen viel ik. Ik wil niet in detail treden over wat er precies aan de hand is. Het is voldoende om te weten dat ik als moeder van een tiener met autisme (of ASS voor wie dat liever hoort) soms word geconfronteerd met situaties waar een andere ouder -normaal gezien- niet mee in aanraking komt. Tiener zijn is al moeilijk genoeg, maar tiener zijn met ASS is toch nog nét wat moeilijker. En als mama voel je dan niet enkel mee met je kind, moet je een wankel evenwicht bewaren tussen meevoelen en begrip hebben enerzijds en troosten en geborgenheid bieden anderzijds, maar bots je ook nog eens op de muur van onbegrip van de maatschappij in de pogingen om je kind te helpen. Ik maakte me zorgen. Ik piekerde. Ik was droevig. Ik was gefrustreerd. Dus ik ging zitten en dacht na. Wat kon ik doen? Er waren enkele praktische zaken die ik kon regelen, dus dat heb ik gedaan. Daarna bleef het piekeren en bleven de zorgen en gedachten rondvliegen in mijn h...

Mijn geest wordt langzaam weer wakker. Ik kan me terug veel beter concentreren. Ik heb nog wel problemen met het vinden van woorden (helaas ook namen) maar ik kan wel terug genieten van moeilijkere teksten, van nadenken over zaken. Tot nu toe las ik vooral boeken genre chicklit of misdaadromans. Eenvoudig doorslikbaar leesvoer. Sinds deze week ontdekte ik terug het leesplezier in literatuur. Genieten van mooie woorden en zinnen,  nadenken over wat geschreven en bedoeld wordt, woorden tegenkomen die ik niet ken en moet opzoeken, lezen over zaken waar ik niets van af weet en me bedenken hoe weinig ik weet, en verwondering over hoe mooi en creatief taal kan gebruikt worden. De mist in mijn hoofd trekt langzaam weg.

2 keer per dag ga ik een kort stukje wandelen. Gewoon in de straten rondom mijn huis. Ik ben telkens slechts 20 tot 25 minuten onderweg, maar ik merk dat het deugd doet. Wanneer het niet regent, ga ik soms ook fietsen. Praktisch (om bv. naar de bib te gaan) maar ook weer recreatief. Lichaamsbeweging in de buitenlucht, dat raad ik iedereen aan die herstelt van een burn-out. Het helpt om je geest terug fris te krijgen, om zorgen en piekeren los te laten (hoewel ik dat altijd wel bewust moet doen) en het voelt gewoon ook fijn om de spieren even rustig in gang te zetten.

Het gaat in stijgende lijn vanaf nu. Langzaam, maar desalniettemin stijgend. De psychologe vraagt af en toe om aan te geven hoe ik me voel op een schaal van 1 tot 10 (waarbij 1 het meest ongelukkig is). Ik kan momenteel zeggen dat ik mezelf een 5,5 geef. Als 5 de helft is, zit ik daar namelijk net over naar mijn gevoel. Waaraan merk ik dat? Ik heb terug zin om dingen te ondernemen i.p.v. lusteloos op de zetel te hangen. Ik lach al eens. Ik geniet van een babbeltje. Ik kan praten met mijn directie zonder in hevig zweten uit te barsten. Ik heb al enkele acties ondernomen die werkgerelateerd zijn. Ik begin inzicht te krijgen in de patronen die ik had en probeer stilaan nieuwe patronen te creëren. Met vallen en opstaan, maar ik beschouw vallen als deel van het proces en zit niet meteen in zak en as als het gebeurt. Ik klim uit het dal.

Ik functioneer veel beter met voldoende slaap. Dat is natuurlijk een open deur intrappen. Zowat overal kan je horen en lezen dat voldoende slaap een basisvoorwaarde is. Het is alleen veel makkelijker te zeggen/schrijven dan te doen. Want je moet er op tijd uit voor het werk. Of als je zoals ik in ziekteverlof bent, moet je er op tijd uit voor je kind. Je kan altijd vroeger gaan slapen, maar als je zoals ik inslaap- en doorslaapproblemen hebt, en gemiddeld nog iets meer dan een uur wakker ligt vooraleer je in slaap valt, moet je al wel héél vroeg naar bed om aan 8 uur slaap te geraken. Ik zou voor negenen in bed moeten kruipen om aan voldoende slaap te geraken, en dat is toch wel behoorlijk vroeg. Moest ik sneller kunnen inslapen, dan zou ik al meteen een uur later naar bed kunnen gaan. Tijdens deze paasvakantie moest ik er niet vroeger uit wegens geen school voor zoonlief, en kon ik uitslapen. Blijkt dat voor mij de ideale manier: gewoon wat later opstaan, niet per se vroeger naar ...

Mijn psychologe heeft me door... Prima natuurlijk, want anders zou ze niet goed zijn in haar job. Maar het is fijn om iemand te hebben die het allemaal perfect kan verwoorden en verklaren en die het vanop een afstandje kan overschouwen. Zeker omdat je dit zelf wel min of meer in je achterhoofd hebt, maar moeilijk onder woorden kan brengen, niet alles zelf kan inzien en overzien en al zeker niet goed weet hoe je daar nu precies mee om kan gaan. Ik dacht altijd dat ik assertief was. Maar vandaag sloeg de psychologe de nagel op de kop door te zeggen: "Je bent eigenlijk een zacht ei in een assertief pantser." En dat klopt helemaal. Ik gedrààg me (soms) assertief, maar ik bèn het niet. Ik ben energiek, fel, laat me niet snel onder tafel praten en ik kom vaak met stoere en grote praat een heel eind. Ik kan ook prima opkomen voor anderen. Maar ik vergeet daarbij wel de belangrijkste persoon: mezelf. Ik heb moeite met 'neen' zeggen, vooral op het werk. In andere situaties...

Deze week kwam ik uit mijn kot. Letterlijk en figuurlijk. Ik had enkele geplande maar ook veel ongeplande sociale contacten. Waar ik tot nu toe vooral rustig in afzondering bleef (en die periode was nodig en goed voor me), is er nu een nieuwe periode aangebroken waarin ik terug mensen opzoek. Ik geniet van een babbeltje. Dat klinkt zeer logisch, maar het is iets wat ik in alle drukte en met alle stress van de afgelopen jaren blijkbaar was vergeten. Sociaal contact, verbonden zijn met anderen, dat is uiteindelijk waar het om draait. Dat heb je nodig. En dat moet je absoluut onderhouden. Ik merk nu hoeveel energie ik ervan krijg, hoe belangrijk dat is voor me. Ik weet dat dit iets is waar ik me voortdurend bewust van moet zijn, dat ik niet meer mag laten verwateren, want daar word ik enkel maar ongelukkig van. Concreet betekent dit dat ik de leuze 'werken om te leven en niet leven om te werken' moet uitvoeren. Werktijd beperken, nooit bezuinigen op mijn privéleven. Het lijk...

Deze week was een goede week. Toevallig is het ook bijna Pasen. (Padam tsss, flauw mopje, ik weet het.) Ik kon deze week meer dan ik had verwacht. Wegens omstandigheden had ik heel wat werk in huis, en ik slaagde erin om dat allemaal te verzetten. Elke dag 4 uur werken in huis en daarbij ook nog eens een boel afspraken nakomen die gepland stonden, dat vraagt best wat energie. Die was voorhanden waardoor dat allemaal lukte. Ik ben best trots op mezelf. Ik voelde me 's avonds wel moe, maar positief moe, door een fysieke inspanning. Ik was ook elke avond tevreden over het werk dat ik had verricht en mijn humeur was opmerkelijk zonniger dan de weken hiervoor. Dat is bij mij altijd snel merkbaar aan de hoeveel woorden die uit mijn mond komen; manlief had ook al door dat mijn getater in frequentie was toegenomen. Ook de psycholoog maakte de opmerking dat ik me helemaal anders gedroeg dan de keren hiervoor (in positieve zin). Ik ervaar dat ik stilaan beter mijn energiepeil kan inschat...

Vandaag is een slechte dag. De afgelopen dagen waren nochtans goed verlopen. Tijdens de vorige sessie bij de psycholoog heeft ze mij de beginselen van mindfulness bijgebracht. Dat is iets waar ik, geheel onterecht, heel wat vooroordelen over had. Mindfulness, mediteren en dat soort zaken heb ik altijd in het hokje geplaatst van 'niets voor mij'. Ik associeerde het met yoga, bakfietsen, biologische quinoa, bomen knuffelen, naïviteit, uitbundige baggy klederdracht, orthopedische sandalen, chakra's en algehele zweverigheid. Het was dan ook een openbaring voor mij om te ontdekken wat het echt is: op een milde manier focussen op je huidige toestand. Het brengt je niet in hogere sferen, het zorgt niet per se voor een geluksgevoel, je hoofd wordt er niet leeg van en weet ik veel wat ik er op voorhand nog over had gedacht. Het is gewoon even stilstaan bij hoe je je voelt op dat moment, zowel fysiek als mentaal, zonder daarover te oordelen. Ik besloot om het een kans te geven, e...

Maandag had ik een afspraak bij de huisarts. Mijn ziektebriefje van 4 weken verloopt einde deze week en ik ben toe aan een verlenging van mijn ziekteverlof. Daarna zou ik naar mijn school bellen om te laten weten met hoeveel weken mijn ziekteverlof nog werd verlengd, zodat zij op hun beurt voor een interim konden zorgen. Hoewel ik een goede nachtrust had gehad, stond ik die ochtend te trillen op mijn benen. En dat bedoel ik zeer letterlijk: lijkbleek, trillen over mijn hele lichaam, bevende handen, bevende stem. Allemaal omdat: - Ik toch elke keer weer bang ben dat de huisarts zegt dat het nu welletjes is geweest en dat ik terug moet gaan werken. Wat onzin is: zowel ikzelf, de psycholoog en de huisarts zelf hebben niet veel tijd nodig om in te zien dat werken vooralsnog geen optie is. Toch kan mijn gezond verstand mijn angst niet onderdrukken. - Ik moest bellen met het werk. Het contact met de plaats waar ik kopje onder ben gegaan, is voldoende om het angstzweet te doen uitbreken...

Het huishouden lukt. Ik herhaal het nog eens, want ik merk dat je was vergeten om dit met gepast gejoel en gejuich te onthalen: Het huishouden lukt! Ik ben in staat om meerdere zaken per dag te doen. Natuurlijk kijk ik wel uit dat ik me niet overhaast en rust ik uit zodra ik merk dat het nodig is. Maar ik kan gerust boodschappen doen, stofzuigen én een avondmaal bereiden in één dag. Buitenshuis gaan put me nog wel uit. Ik had concerttickets voor Bastille maar die heb ik doorverkocht. Ik zou er meer nadelen dan voordelen van ondervinden dus dat was de enige juiste oplossing. Aangezien het deze week krokusvakantie was en ik in het onderwijs sta, had ik al lang op voorhand allerlei zaken in mijn agenda gezet waar ik niet aan onderuit kon: naar de tandarts (gruwel), naar de gynaecoloog (gruweldegruwel) maar gelukkig ook naar de kapper (jochei) en naar de massage (dubbele jochei). Hoewel ik toch bijna dagelijks voldoende energie heb om het huishouden te beredderen, word ik ongelu...

Gezond eten is belangrijk voor zowel je lichaam als je geest. Mens sana in corpore sano en al. Deze week besef ik dat ik mijn lichaam moet geven wat het nodig heeft. Hieronder de lijst met onontbeerlijke zaken om je geest terug gezond te maken: chocolade chips Oké. Misschien niet helemaal correct volgens de huisarts, de psycholoog en de rest van de wereld. Maar enkel gezonde voeding vraagt van mij een wilskracht die ik nog niet heb, en half liggend op de zetel hangen met een boekje in één hand en een pak chips rond de andere, stelt me wel tevreden. En had de dokter niet gezegd dat ik moest doen wat me gelukkig maakt? Juist ja, prima verantwoording. Bovendien ben ik altijd al van mening geweest dat het instant geluk van een portie chocolade of chips zwaar onderschat wordt door de medische wereld.  Ter compensatie wil ik mijn conditie op peil houden. De Fitbit wordt afgestoft, opgeladen en ingesteld op 8000 stappen per dag (kwestie van niet teveel ineens te 'moeten' van...

Mijn acties zijn beperkt. Ik breng de dagen door met het lezen van fictie, nadenken, wat voor me uit staren, dutjes, en een simpel huishoudelijk klusje per dag. Dat zou me vroeger ontzettend saai hebben geleken maar ik verveel me absoluut niet. Ik voel een vervlakking van mijn emoties, alles is gedempt, verdoofd. Dat maakte het zeer moeilijk om de simpele vraag van de psycholoog te beantwoorden: 'Hoe voel je je?' Het is vreemd om te moeten zeggen dat je dit niet weet. Ik besluit om dagelijks stil te staan bij hoe ik me voel op dat moment. Gaandeweg begin ik meer te voelen. Als ik denk aan hoe ik die burn-out heb gekregen, voel ik me kwaad en gefrustreerd. Over de belachelijke en onmogelijk grote hoeveelheid werk die er in het onderwijs op je afkomt. Als je alles zou oplijsten, heb je zeker 2 personen nodig om het allemaal gedaan te krijgen. Het is verschrikkelijk onrechtvaardig om dat te verwachten van 1 persoon. Ik voel me ook stom, onnozel en kwaad op mezelf, omd...

Nu je al wat beter kan ontspannen, prikkels kan vermijden en beter kan slapen 's nachts, kan je echte herstel beginnen. Ik zal al maar meteen zeggen dat deze fase bijzonder lang kan duren. Terwijl ik dit schrijf, zit ik al zo'n 5 weken in de herstelfase en ik voorspel dat er nog heel wat weken, zelfs maanden zullen volgen. Hoe langer hoe meer denk ik dat tijd veruit het belangrijkst is om goed te herstellen. Samen met nog een aantal andere zaken. Doe hetzelfde als in de ontprikkelfase Het enige verschil is dat je er langzaamaan aan toe bent om wat sociaal contact te onderhouden. Zelf heb ik dat beperkt tot 1 keer per week, dat was voldoende. Op mijn voorwaarden ook: voor een druk shoppingcenter paste ik, maar iets gaan drinken in een rustige brasserie kon wel. Ga naar een psycholoog Laat je adviseren zodat je iemand vindt waar je je goed bij voelt. Tenslotte stort je je hart en ziel uit bij deze persoon. Ik vond het in eerste instantie niet nodig: ik zou dit zelf wel o...

Ont-prikkelen. Duidelijker wordt het niet. Dit zijn een aantal zaken die voor mij hebben gewerkt. Vermijd prikkels Meteen de meest logische stap. Probeer zoveel mogelijk prikkels buiten te sluiten. Voor mij wil dat zeggen: comfortabele kleding aan (lees: jogging en oud T-shirt), geen muziekje op de achtergrond, geen tv overdag, zo weinig mogelijk online of social media, binnenshuis blijven. Omring je met zachtheid (zetel of bed, dekentje) en stilte. Als je kleine kinderen hebt die overdag naar school zijn, prima. Is het vakantie? Vraag dan aan familie/vrienden of jouw kinderen daar mogen gaan spelen of stuur je partner weg met de kinderen. Vraag familie en vrienden om in deze fase niet op bezoek te komen, zeg dat je rust en stilte nodig hebt. Geen klusjes of werk Doe enkel het hoogstnodige. Ik denk aan het naar school brengen van kinderen, boodschappen doen, naar de dokter of een avondmaal koken. Laat zoveel mogelijk aan je partner over. Die zal dat met liefde doen, jij hebt echt...

Dit is geen volledige lijst. Het is een opsomming van de fouten die ik zelf heb gemaakt. Met de ogen rollen en een welgemikte facepalm zijn toegestaan. En wie weet, misschien kan jij deze lijst nog aanvullen met eigen ervaringen? Overmoed Ha! Dit varkentje ga ik wel even wassen. Burn-out dus. Oké, ik kan dit. Er zal nog nooit iemand zo goed en zo snel uit een burn-out geraakt zijn als ik, je zal wel zien. Dit is je wilskracht die spreekt. En een overdosis wilskracht is (waarschijnlijk) de reden dat je een burn-out hebt, nietwaar? Door je wilskracht - wat op zich een mooie eigenschap is - ben je alsmaar door en door en door gegaan. Je lichaam heeft je nu een halt toegeroepen. Wees niet overmoedig, laat die wilskracht varen, wees nederig en aanvaard dat je een patiënt bent. Werken Wat ben je toch onmisbaar. Zonder jou loopt alles in het honderd op het werk. Misschien kan je van thuis uit toch nog iets doen? Wat mailtjes beantwoorden ofzo? Wake-up call: niemand is onmisbaar. Ech...

Je hebt een burn-out. Dat heb je ondertussen aanvaard. De paniekaanvallen zijn voorbij of toch minder frequent, de huilbuien zijn minder heftig. Je hebt nog steeds hartkloppingen, een druk op je borst, je ademhaling is oppervlakkig en te snel, de spierpijn houdt aan, je hebt hoofdpijn, je oren suizen (dat vond ik ook vreemd, maar hej, ik ben graag volledig) ... Je voelt je verschrikkelijk op zowel mentaal als fysiek vlak. Toch beschouw ik dit als een volgende fase omdat je in staat bent om iets (kleins, eenvoudigs) te doen. Googelen op de zoekterm 'burn-out' bijvoorbeeld. Dit lezen. Nadenken over je toestand en over de tips die je van de huisarts (of anderen) kreeg. Dé tip die ik overal kreeg en las (en waar ik totààl niets aan had): rust, ontspan, doe iets leuks. Dat lukt van geen kanten. Je voelt je gejaagd, hyper, helemaal niet moe zoals je overal leest dat het voelt. Daar is een simpele uitleg voor: cortisol, het stresshormoon. Dat zorgt ervoor dat je onder druk toc...

Blinde paniek. Extreme angst. Hysterische huilbuien. Paniekaanvallen. Hyperventilatie. Motorische problemen. Wazig zicht. Oorsuizen. Pijnlijke spieren. Drukkend gevoel op je borst. Krop in je keel. Het gevoel dat je gaat flauwvallen. Duizeligheid. Hartkloppingen. Yep, je zit in een burn-out. Op de angst- en paniekschaal van 1 tot vliegtuigcrash, scoor je hors catégorie. Je hebt geen idee wat je overkomt, dit komt totaal onverwacht (daarover hebben we het later nog wel), je denkt dat er iets grondig mis met je is. Wat ook klopt. Dit is je lichaam dat aan de noodrem trekt. Het laat je geen keuze: je moét stoppen. Moet. Zonder gemaar. Onmiddellijk. Wat er ook op je agenda staat, het zal geschrapt worden. Er zijn slechts 2 dingen die je nu kan en moet doen: 1. Ga naar de huisarts. Die zal je meteen ziekteverlof voorschrijven. Probeer er niet over te onderhandelen, en schrik ook niet van de periode. Bij mij was het meteen 4 weken, die eerste keer. Dat lijkt op dat moment veel, want ...

Welkom, beste lezer. Fijn dat jij de weg hiernaartoe gevonden hebt. In dit eerste stukje wil ik graag even toelichten voor wie ik dit schrijf, waarover ik zal schrijven en waarom ik dit doe. Voor wie is dit bedoeld? Simpel: voor iedereen die wil weten hoe een burn-out precies verloopt. Wie me persoonlijk kent, kan via deze weg op de hoogte blijven van hoe het met me gaat. Wie zelf een burn-out heeft, kan zich gesterkt voelen door de herkenbaarheid. Wie iemand kent die een burn-out heeft, kan door dit te lezen beter inschatten wat het precies is. Waarover zal dit gaan? Over mijn ervaringen, gedachten en handelingen. Ik ben geen expert, geen coach, heb geen medische opleiding achter de rug; ik ben enkel ervaringsdeskundige. Wat gewoon wil zeggen dat ik middenin een burn-out zit, maar het klinkt mooier. Ik zal mijn ervaringen delen en ook hier en daar wat tips geven voor wie zelf een burn-out heeft. Die tips zijn uiteraard gebaseerd op mijn ervaringen en misschien heb je er niets ...