Ontprikkelen: Zo moet het zeker niét
Dit is geen volledige lijst. Het is een opsomming van de fouten die ik zelf heb gemaakt. Met de ogen rollen en een welgemikte facepalm zijn toegestaan. En wie weet, misschien kan jij deze lijst nog aanvullen met eigen ervaringen?
Overmoed
Ha! Dit varkentje ga ik wel even wassen. Burn-out dus. Oké, ik kan dit. Er zal nog nooit iemand zo goed en zo snel uit een burn-out geraakt zijn als ik, je zal wel zien.
Dit is je wilskracht die spreekt. En een overdosis wilskracht is (waarschijnlijk) de reden dat je een burn-out hebt, nietwaar? Door je wilskracht - wat op zich een mooie eigenschap is - ben je alsmaar door en door en door gegaan. Je lichaam heeft je nu een halt toegeroepen. Wees niet overmoedig, laat die wilskracht varen, wees nederig en aanvaard dat je een patiënt bent.
Werken
Wat ben je toch onmisbaar. Zonder jou loopt alles in het honderd op het werk. Misschien kan je van thuis uit toch nog iets doen? Wat mailtjes beantwoorden ofzo?
Wake-up call: niemand is onmisbaar. Echt, niemand. Breek volledig met je werk. Open geen mails, neem geen contact op.
Dit is uiteraard vooral zo indien je een burn-out hebt doordat je werk teveel van je heeft geëist. Maar als je om een andere reden een burn-out hebt, geldt dit volgens mij evengoed. Zet jezelf nu maar even op de eerste plaats.
Een stappenplan opstellen
Dat is de beste manier om dingen aan te pakken, toch? Analyseren waar het mis liep, een doel stellen en de stappen beschrijven om dit doel te bereiken.
Ahum... Dit is een zeer efficiënte manier om allerlei zaken aan te pakken, maar voor een burn-out is het absoluut ongeschikt. Je hebt geen idee wat je te wachten staat, hoe lang je herstel gaat duren, en eigenlijk weet je op dit moment nog niet helemaal precies waar het mis is gelopen (hoewel je dènkt dit te weten). Neem het nu maar even aan: je stelt géén stappenplan op.
Allerlei dingen doen
Je zit thuis, dus je hebt eindelijk tijd voor de klusjes en taakjes die je al zo lang opzij hebt geschoven. Wat opruimen in huis, het huishouden, uitgebreid koken, wat in de tuin werken... Misschien kan je het hardlopen terug opnemen of wat meer naar de fitness gaan?
Doe. Dit. Niet. Een burn-out is in essentie een energiestoornis. Jouw batterij is leeg. Door één keer goed te slapen is die niet terug vol. Wees spaarzaam met je energie. Doe enkel het hoogstnoodzakelijke (bv. de kinderen naar school doen, avondeten koken of naar de dokter). Verder niets.
Piekeren
Hoe ben je hier toch geraakt? Had je dit echt niet zien afkomen? Hoe moet het nu verder? Wat zouden de mensen van je zeggen? Weet je eigenlijk wel hoe je je voelt? Zou je staan met blond haar? ...
Dit is een moeilijke, dat geef ik toe. Ik worstel er nog dagelijks mee. Het kan helpen om je piekergedachten te noteren. Zo moeten ze niet in je hoofd blijven rondspoken. Verder kan je best je gepieker een halt toefluisteren (niet roepen, wees mild voor jezelf). Een analogie die voor mij goed werkt, is om je hersenen te vergelijken met een kopieermachine. Die spuwt maar blaadjes uit, oneindig veel. Dat is haar taak. De taak van jouw hersenen (of toch een taak) is om gedachten uit te spuwen. Die zijn net als die kopietjes: een product van haar functie. Je hoeft verder geen belang te hechten aan die gedachten: ze zijn er, je kan ze opmerken, en dan laat je ze gaan.
Kwaad zijn
Het ligt allemaal aan je werkgever! Wat die verwacht van jou, dat is gewoon onrechtvaardig. Als je een opsomming zou maken van jouw takenpakket, dan heb je daar minstens 2 personen voor nodig. En dan wordt er verwacht dat jij dat allemaal in je eentje doet? Daar ga ik binnenkort toch eens een hartig woordje over wisselen!
Een zeer begrijpelijke reactie. Maar door kwaad te zijn, los je niets op. Meer nog, zo lang je kwaad bent, kan je niet herstellen. Kwaad zijn vergt veel energie. Opnieuw: spaar je energie.
Sociaal contact onderhouden
Je moest doen wat je graag doet, niet? Dan kan je wel eens een concertje meepikken, naar de cinema, wat gaan drinken met vriendinnen, naar een voetbalmatch, uitgebreid gaan shoppen, naar een feestje...
Dat zijn véél te veel prikkels. Doe dit jezelf niet aan. Je mag sociaal contact onderhouden, maar in deze fase best minimaal. Niet teveel mensen tegelijk, een rustige omgeving, een korte tijd. Met 2 vriendinnen thuis afspreken voor een uurtje bijvoorbeeld. Bij de buren binnenwippen voor een kopje thee. Maar zelfs niet dagelijks. Zelf vond ik het onbeleefd om een verjaardagsfeestje af te slaan, dus ben ik maar gegaan. Het was een zeer vreemde ervaring: alsof ik van buitenaf toekeek hoe ik mechanisch antwoord gaf en probeerde een simpel gesprek te onderhouden. Ik heb meerdere dagen nodig gehad om ervan te bekomen.
Een gewelddadige film of serie bekijken
Want je bent fan van Tarantino; hoe meer bloed er van het scherm spat, hoe geweldiger je dat vindt. Of Criminal Minds, met die onderhuidse en onbehaaglijke sfeer die ze weten te scheppen. True Detective, ook zo goed...
Opnieuw: teveel prikkels. Bij mij lokte een scène die ik normaal helemaal geweldig zou vinden, een paniekaanval uit. Dat zal wel erg persoonlijk zijn, maar voor mij geldt toch de afspraak: tv-kijken kan, maar houd het rustig.
Wakker blijven als je moe bent
Want het is één uur 's middags. Is het niet marginaal om een middagdutje te doen? Trouwens, je slaapt al zo slecht; als je nu gaat slapen, kan je vanavond weer niet in slaap vallen.
Moe? Slaap dan. Jawel, ook overdag. Je zal merken dat je, als je uitgerust bent, beter in slaap kan vallen 's avonds. Dat klinkt tegenstrijdig maar het werkt.
Overmoed
Ha! Dit varkentje ga ik wel even wassen. Burn-out dus. Oké, ik kan dit. Er zal nog nooit iemand zo goed en zo snel uit een burn-out geraakt zijn als ik, je zal wel zien.
Dit is je wilskracht die spreekt. En een overdosis wilskracht is (waarschijnlijk) de reden dat je een burn-out hebt, nietwaar? Door je wilskracht - wat op zich een mooie eigenschap is - ben je alsmaar door en door en door gegaan. Je lichaam heeft je nu een halt toegeroepen. Wees niet overmoedig, laat die wilskracht varen, wees nederig en aanvaard dat je een patiënt bent.
Werken
Wat ben je toch onmisbaar. Zonder jou loopt alles in het honderd op het werk. Misschien kan je van thuis uit toch nog iets doen? Wat mailtjes beantwoorden ofzo?
Wake-up call: niemand is onmisbaar. Echt, niemand. Breek volledig met je werk. Open geen mails, neem geen contact op.
Dit is uiteraard vooral zo indien je een burn-out hebt doordat je werk teveel van je heeft geëist. Maar als je om een andere reden een burn-out hebt, geldt dit volgens mij evengoed. Zet jezelf nu maar even op de eerste plaats.
Een stappenplan opstellen
Dat is de beste manier om dingen aan te pakken, toch? Analyseren waar het mis liep, een doel stellen en de stappen beschrijven om dit doel te bereiken.
Ahum... Dit is een zeer efficiënte manier om allerlei zaken aan te pakken, maar voor een burn-out is het absoluut ongeschikt. Je hebt geen idee wat je te wachten staat, hoe lang je herstel gaat duren, en eigenlijk weet je op dit moment nog niet helemaal precies waar het mis is gelopen (hoewel je dènkt dit te weten). Neem het nu maar even aan: je stelt géén stappenplan op.
Allerlei dingen doen
Je zit thuis, dus je hebt eindelijk tijd voor de klusjes en taakjes die je al zo lang opzij hebt geschoven. Wat opruimen in huis, het huishouden, uitgebreid koken, wat in de tuin werken... Misschien kan je het hardlopen terug opnemen of wat meer naar de fitness gaan?
Doe. Dit. Niet. Een burn-out is in essentie een energiestoornis. Jouw batterij is leeg. Door één keer goed te slapen is die niet terug vol. Wees spaarzaam met je energie. Doe enkel het hoogstnoodzakelijke (bv. de kinderen naar school doen, avondeten koken of naar de dokter). Verder niets.
Piekeren
Hoe ben je hier toch geraakt? Had je dit echt niet zien afkomen? Hoe moet het nu verder? Wat zouden de mensen van je zeggen? Weet je eigenlijk wel hoe je je voelt? Zou je staan met blond haar? ...
Dit is een moeilijke, dat geef ik toe. Ik worstel er nog dagelijks mee. Het kan helpen om je piekergedachten te noteren. Zo moeten ze niet in je hoofd blijven rondspoken. Verder kan je best je gepieker een halt toefluisteren (niet roepen, wees mild voor jezelf). Een analogie die voor mij goed werkt, is om je hersenen te vergelijken met een kopieermachine. Die spuwt maar blaadjes uit, oneindig veel. Dat is haar taak. De taak van jouw hersenen (of toch een taak) is om gedachten uit te spuwen. Die zijn net als die kopietjes: een product van haar functie. Je hoeft verder geen belang te hechten aan die gedachten: ze zijn er, je kan ze opmerken, en dan laat je ze gaan.
Kwaad zijn
Het ligt allemaal aan je werkgever! Wat die verwacht van jou, dat is gewoon onrechtvaardig. Als je een opsomming zou maken van jouw takenpakket, dan heb je daar minstens 2 personen voor nodig. En dan wordt er verwacht dat jij dat allemaal in je eentje doet? Daar ga ik binnenkort toch eens een hartig woordje over wisselen!
Een zeer begrijpelijke reactie. Maar door kwaad te zijn, los je niets op. Meer nog, zo lang je kwaad bent, kan je niet herstellen. Kwaad zijn vergt veel energie. Opnieuw: spaar je energie.
Sociaal contact onderhouden
Je moest doen wat je graag doet, niet? Dan kan je wel eens een concertje meepikken, naar de cinema, wat gaan drinken met vriendinnen, naar een voetbalmatch, uitgebreid gaan shoppen, naar een feestje...
Dat zijn véél te veel prikkels. Doe dit jezelf niet aan. Je mag sociaal contact onderhouden, maar in deze fase best minimaal. Niet teveel mensen tegelijk, een rustige omgeving, een korte tijd. Met 2 vriendinnen thuis afspreken voor een uurtje bijvoorbeeld. Bij de buren binnenwippen voor een kopje thee. Maar zelfs niet dagelijks. Zelf vond ik het onbeleefd om een verjaardagsfeestje af te slaan, dus ben ik maar gegaan. Het was een zeer vreemde ervaring: alsof ik van buitenaf toekeek hoe ik mechanisch antwoord gaf en probeerde een simpel gesprek te onderhouden. Ik heb meerdere dagen nodig gehad om ervan te bekomen.
Een gewelddadige film of serie bekijken
Want je bent fan van Tarantino; hoe meer bloed er van het scherm spat, hoe geweldiger je dat vindt. Of Criminal Minds, met die onderhuidse en onbehaaglijke sfeer die ze weten te scheppen. True Detective, ook zo goed...
Opnieuw: teveel prikkels. Bij mij lokte een scène die ik normaal helemaal geweldig zou vinden, een paniekaanval uit. Dat zal wel erg persoonlijk zijn, maar voor mij geldt toch de afspraak: tv-kijken kan, maar houd het rustig.
Wakker blijven als je moe bent
Want het is één uur 's middags. Is het niet marginaal om een middagdutje te doen? Trouwens, je slaapt al zo slecht; als je nu gaat slapen, kan je vanavond weer niet in slaap vallen.
Moe? Slaap dan. Jawel, ook overdag. Je zal merken dat je, als je uitgerust bent, beter in slaap kan vallen 's avonds. Dat klinkt tegenstrijdig maar het werkt.
Reacties
Een reactie posten