Fase 2: Ontprikkelen
Je hebt een burn-out. Dat heb je ondertussen aanvaard. De paniekaanvallen zijn voorbij of toch minder frequent, de huilbuien zijn minder heftig. Je hebt nog steeds hartkloppingen, een druk op je borst, je ademhaling is oppervlakkig en te snel, de spierpijn houdt aan, je hebt hoofdpijn, je oren suizen (dat vond ik ook vreemd, maar hej, ik ben graag volledig) ... Je voelt je verschrikkelijk op zowel mentaal als fysiek vlak.
Toch beschouw ik dit als een volgende fase omdat je in staat bent om iets (kleins, eenvoudigs) te doen. Googelen op de zoekterm 'burn-out' bijvoorbeeld. Dit lezen. Nadenken over je toestand en over de tips die je van de huisarts (of anderen) kreeg.
Dé tip die ik overal kreeg en las (en waar ik totààl niets aan had): rust, ontspan, doe iets leuks.
Dat lukt van geen kanten. Je voelt je gejaagd, hyper, helemaal niet moe zoals je overal leest dat het voelt. Daar is een simpele uitleg voor: cortisol, het stresshormoon. Dat zorgt ervoor dat je onder druk toch kan blijven presteren, wat je tot hier heeft gebracht. Je cortisolniveau stond/staat zodanig hoog dat je lichaam in overlevingsmodus blijft staan, ook al ben je fysiek stilgevallen. Daardoor heb je slaapproblemen, ben je zo uitgeput, heb je spierpijn en heb je ondertussen geheugen- en concentratieproblemen. (Nog niet? Ze komen, geduld.)
Meer info hierover kan je zelf wel even googelen; de wetenschappelijke studies zijn niet eensluidend over dat cortisolniveau, en ik wil de wetenschap overlaten aan de wetenschappers. Feit is dat je je gejaagd voelt, dat je piekert, dat je gedachten alle kanten opvliegen, dat je een stappenplan wil opstellen voor jezelf, dat je niet kan slapen. Je bent overprikkeld.
Ja, ik weet het: je associeert dit woord met autisme, of hooggevoeligheid, of nog wat anders dat je (waarschijnlijk) niet bent/hebt. Toch is dit een goede term om uit te leggen wat je momenteel ervaart. Denk maar even aan de immense hoeveelheid prikkels die er elke dag op je afkomen. Op dit moment is dat gewoon té veel voor je, wees eerlijk.
Daar valt maar één ding aan te doen: ontprikkelen. Wat je beter niet doet en wat je best wel doet, dat beschrijf ik in een volgend stukje. Het is immers makkelijker om korte stukjes tekst te lezen, en ik heb er wel wat over te zeggen.
Ik wil nog even een tip meegeven (te doen of te laten, jij bent de baas): Breng je omgeving op de hoogte van je burn-out. Dit is niets om je voor te schamen en het kan voor je omgeving veel verklaren. Je voelt je niet jezelf op dit moment, mensen maken zich zorgen over jou, weten niet goed hoe ze je moeten benaderen. Zelf word je waarschijnlijk op dit moment liever niet benaderd en je houdt er mensen mee op afstand. Win-win.
Ik heb zelf eerst persoonlijk mijn familie, enkele vrienden en een aantal collega's op de hoogte gebracht. Daarna heb ik het in een Facebookstatus gezet, zodat ook buren, kennissen en anderen wisten dat ze mij best even gerust konden laten, waarom mijn auto op de oprit bleef staan of ik niet meer buiten kwam en niet kwam opdagen op gemaakte afspraken. En maak je geen zorgen: ik kreeg enkele positieve, bemoedigende reacties.
Toch beschouw ik dit als een volgende fase omdat je in staat bent om iets (kleins, eenvoudigs) te doen. Googelen op de zoekterm 'burn-out' bijvoorbeeld. Dit lezen. Nadenken over je toestand en over de tips die je van de huisarts (of anderen) kreeg.
Dé tip die ik overal kreeg en las (en waar ik totààl niets aan had): rust, ontspan, doe iets leuks.
Dat lukt van geen kanten. Je voelt je gejaagd, hyper, helemaal niet moe zoals je overal leest dat het voelt. Daar is een simpele uitleg voor: cortisol, het stresshormoon. Dat zorgt ervoor dat je onder druk toch kan blijven presteren, wat je tot hier heeft gebracht. Je cortisolniveau stond/staat zodanig hoog dat je lichaam in overlevingsmodus blijft staan, ook al ben je fysiek stilgevallen. Daardoor heb je slaapproblemen, ben je zo uitgeput, heb je spierpijn en heb je ondertussen geheugen- en concentratieproblemen. (Nog niet? Ze komen, geduld.)
Meer info hierover kan je zelf wel even googelen; de wetenschappelijke studies zijn niet eensluidend over dat cortisolniveau, en ik wil de wetenschap overlaten aan de wetenschappers. Feit is dat je je gejaagd voelt, dat je piekert, dat je gedachten alle kanten opvliegen, dat je een stappenplan wil opstellen voor jezelf, dat je niet kan slapen. Je bent overprikkeld.
Ja, ik weet het: je associeert dit woord met autisme, of hooggevoeligheid, of nog wat anders dat je (waarschijnlijk) niet bent/hebt. Toch is dit een goede term om uit te leggen wat je momenteel ervaart. Denk maar even aan de immense hoeveelheid prikkels die er elke dag op je afkomen. Op dit moment is dat gewoon té veel voor je, wees eerlijk.
Daar valt maar één ding aan te doen: ontprikkelen. Wat je beter niet doet en wat je best wel doet, dat beschrijf ik in een volgend stukje. Het is immers makkelijker om korte stukjes tekst te lezen, en ik heb er wel wat over te zeggen.
Ik wil nog even een tip meegeven (te doen of te laten, jij bent de baas): Breng je omgeving op de hoogte van je burn-out. Dit is niets om je voor te schamen en het kan voor je omgeving veel verklaren. Je voelt je niet jezelf op dit moment, mensen maken zich zorgen over jou, weten niet goed hoe ze je moeten benaderen. Zelf word je waarschijnlijk op dit moment liever niet benaderd en je houdt er mensen mee op afstand. Win-win.
Ik heb zelf eerst persoonlijk mijn familie, enkele vrienden en een aantal collega's op de hoogte gebracht. Daarna heb ik het in een Facebookstatus gezet, zodat ook buren, kennissen en anderen wisten dat ze mij best even gerust konden laten, waarom mijn auto op de oprit bleef staan of ik niet meer buiten kwam en niet kwam opdagen op gemaakte afspraken. En maak je geen zorgen: ik kreeg enkele positieve, bemoedigende reacties.
Reacties
Een reactie posten