Review van een burn-out

Deze week een tip aan al wie iemand kent met burn-out, of iemand met wie het gewoon even niet goed gaat: Wacht niet tot deze persoon contact met je opneemt. Neem zelf het initiatief, stap op deze persoon af en zorg voor écht contact. Niet via een appje, niet via mail of zelfs via de gsm, maar in real life. Deze persoon zal immers zelf weinig tot geen contact zoeken om allerlei redenen: omdat hij/zij denkt je daarmee lastig te vallen, omdat hij/zij niet de stempel 'zeur' of 'aandachtszoeker' wil krijgen, omdat hij/zij denkt geen behoefte te hebben aan sociaal contact... Ga er gewoon heen. Vraag of hij/zij gewoon even wil babbelen. Maak ondertussen een wandeling als dat makkelijker is. Vraag oprecht hoe het gaat, en laat je niet afschepen door 'goed' of 'gaat wel' maar vraag door. Als deze persoon nog in de fase zit waarin hij/zij inactief is: doe iets om hem/haar te helpen (de afwas, boodschappen, een maaltijd koken, de was doen, de kinderen opvangen....

En ineens kwam het er allemaal uit... Onverwerkt verdriet, over een periode in een niet zo ver verleden. Het begon met het vertellen van de gebeurtenissen aan een kennis, waarbij ik plots sneller en sneller begon te praten, ratelen eigenlijk, en nadien weer een druk op mijn borstkas voelde en merkte dat ik weer hyperventileerde. Tijdens een sessie bij de psycholoog enkele dagen later nam ik dit op, en leerde ik wat ik natuurlijk zelf had kunnen besluiten: een typisch geval van slikken en wegdrukken. Want dat is helaas de manier waarop ik in het verleden met moeilijke zaken omging: hard slikken en wegdrukken. Het hoofd vooral overal boven houden en controle blijven houden. Altijd alle balletjes hoog houden. Dat dit geen gezonde manier is om met stressvolle en emotionele gebeurtenissen om te gaan, kan je wel raden. Het zat er nog, hoewel de gebeurtenissen voorbij zijn. En dus moest het eruit. En hoe. Ik heb geweend. Neen, geschreid. Niet op de elegante manier van enkele traantjes...

Herstellen gaat met vallen en opstaan. Deze dagen viel ik. Ik wil niet in detail treden over wat er precies aan de hand is. Het is voldoende om te weten dat ik als moeder van een tiener met autisme (of ASS voor wie dat liever hoort) soms word geconfronteerd met situaties waar een andere ouder -normaal gezien- niet mee in aanraking komt. Tiener zijn is al moeilijk genoeg, maar tiener zijn met ASS is toch nog nét wat moeilijker. En als mama voel je dan niet enkel mee met je kind, moet je een wankel evenwicht bewaren tussen meevoelen en begrip hebben enerzijds en troosten en geborgenheid bieden anderzijds, maar bots je ook nog eens op de muur van onbegrip van de maatschappij in de pogingen om je kind te helpen. Ik maakte me zorgen. Ik piekerde. Ik was droevig. Ik was gefrustreerd. Dus ik ging zitten en dacht na. Wat kon ik doen? Er waren enkele praktische zaken die ik kon regelen, dus dat heb ik gedaan. Daarna bleef het piekeren en bleven de zorgen en gedachten rondvliegen in mijn h...

Mijn geest wordt langzaam weer wakker. Ik kan me terug veel beter concentreren. Ik heb nog wel problemen met het vinden van woorden (helaas ook namen) maar ik kan wel terug genieten van moeilijkere teksten, van nadenken over zaken. Tot nu toe las ik vooral boeken genre chicklit of misdaadromans. Eenvoudig doorslikbaar leesvoer. Sinds deze week ontdekte ik terug het leesplezier in literatuur. Genieten van mooie woorden en zinnen,  nadenken over wat geschreven en bedoeld wordt, woorden tegenkomen die ik niet ken en moet opzoeken, lezen over zaken waar ik niets van af weet en me bedenken hoe weinig ik weet, en verwondering over hoe mooi en creatief taal kan gebruikt worden. De mist in mijn hoofd trekt langzaam weg.

2 keer per dag ga ik een kort stukje wandelen. Gewoon in de straten rondom mijn huis. Ik ben telkens slechts 20 tot 25 minuten onderweg, maar ik merk dat het deugd doet. Wanneer het niet regent, ga ik soms ook fietsen. Praktisch (om bv. naar de bib te gaan) maar ook weer recreatief. Lichaamsbeweging in de buitenlucht, dat raad ik iedereen aan die herstelt van een burn-out. Het helpt om je geest terug fris te krijgen, om zorgen en piekeren los te laten (hoewel ik dat altijd wel bewust moet doen) en het voelt gewoon ook fijn om de spieren even rustig in gang te zetten.