Herstelfase, week 15
En ineens kwam het er allemaal uit...
Onverwerkt verdriet, over een periode in een niet zo ver verleden. Het begon met het vertellen van de gebeurtenissen aan een kennis, waarbij ik plots sneller en sneller begon te praten, ratelen eigenlijk, en nadien weer een druk op mijn borstkas voelde en merkte dat ik weer hyperventileerde. Tijdens een sessie bij de psycholoog enkele dagen later nam ik dit op, en leerde ik wat ik natuurlijk zelf had kunnen besluiten: een typisch geval van slikken en wegdrukken.
Want dat is helaas de manier waarop ik in het verleden met moeilijke zaken omging: hard slikken en wegdrukken. Het hoofd vooral overal boven houden en controle blijven houden. Altijd alle balletjes hoog houden. Dat dit geen gezonde manier is om met stressvolle en emotionele gebeurtenissen om te gaan, kan je wel raden.
Het zat er nog, hoewel de gebeurtenissen voorbij zijn. En dus moest het eruit. En hoe.
Ik heb geweend. Neen, geschreid. Niet op de elegante manier van enkele traantjes wegpinken, maar op de ik-stort-hier-even-helemaal-in manier.
En het deed deugd. Nadien dan.
Weeral een les die ik leerde, en een patroon dat ik wil doorbreken. Als je kwaad bent, dan ben je kwaad en toon je dat best meteen. Als je verdriet hebt, idem. Ik wist heus wel dat alles opkroppen zeer ongezond is, maar ik kon helaas heel lang en heel goed alles wegstoppen en dat kastje netjes afsluiten. Alles in dat kastje proppen, deur dichtduwen en snel op slot doen. Tot deze week de deur openvloog en alles er in een lawine kwam uitstorten.
Het kastje is open, alles kan eruit. En dat laat ik gewoon toe, want het is nodig. Het is de enige manier waarop ik dit kan verwerken.
Met grote dank aan mijn ondersteunend netwerkje, want zij vingen mij netjes op waardoor ik zacht kon landen.
Onverwerkt verdriet, over een periode in een niet zo ver verleden. Het begon met het vertellen van de gebeurtenissen aan een kennis, waarbij ik plots sneller en sneller begon te praten, ratelen eigenlijk, en nadien weer een druk op mijn borstkas voelde en merkte dat ik weer hyperventileerde. Tijdens een sessie bij de psycholoog enkele dagen later nam ik dit op, en leerde ik wat ik natuurlijk zelf had kunnen besluiten: een typisch geval van slikken en wegdrukken.
Want dat is helaas de manier waarop ik in het verleden met moeilijke zaken omging: hard slikken en wegdrukken. Het hoofd vooral overal boven houden en controle blijven houden. Altijd alle balletjes hoog houden. Dat dit geen gezonde manier is om met stressvolle en emotionele gebeurtenissen om te gaan, kan je wel raden.
Het zat er nog, hoewel de gebeurtenissen voorbij zijn. En dus moest het eruit. En hoe.
Ik heb geweend. Neen, geschreid. Niet op de elegante manier van enkele traantjes wegpinken, maar op de ik-stort-hier-even-helemaal-in manier.
En het deed deugd. Nadien dan.
Weeral een les die ik leerde, en een patroon dat ik wil doorbreken. Als je kwaad bent, dan ben je kwaad en toon je dat best meteen. Als je verdriet hebt, idem. Ik wist heus wel dat alles opkroppen zeer ongezond is, maar ik kon helaas heel lang en heel goed alles wegstoppen en dat kastje netjes afsluiten. Alles in dat kastje proppen, deur dichtduwen en snel op slot doen. Tot deze week de deur openvloog en alles er in een lawine kwam uitstorten.
Het kastje is open, alles kan eruit. En dat laat ik gewoon toe, want het is nodig. Het is de enige manier waarop ik dit kan verwerken.
Met grote dank aan mijn ondersteunend netwerkje, want zij vingen mij netjes op waardoor ik zacht kon landen.
Reacties
Een reactie posten