Herstelfase, week 14
Herstellen gaat met vallen en opstaan. Deze dagen viel ik.
Ik wil niet in detail treden over wat er precies aan de hand is. Het is voldoende om te weten dat ik als moeder van een tiener met autisme (of ASS voor wie dat liever hoort) soms word geconfronteerd met situaties waar een andere ouder -normaal gezien- niet mee in aanraking komt. Tiener zijn is al moeilijk genoeg, maar tiener zijn met ASS is toch nog nét wat moeilijker. En als mama voel je dan niet enkel mee met je kind, moet je een wankel evenwicht bewaren tussen meevoelen en begrip hebben enerzijds en troosten en geborgenheid bieden anderzijds, maar bots je ook nog eens op de muur van onbegrip van de maatschappij in de pogingen om je kind te helpen.
Ik maakte me zorgen. Ik piekerde. Ik was droevig. Ik was gefrustreerd.
Dus ik ging zitten en dacht na. Wat kon ik doen? Er waren enkele praktische zaken die ik kon regelen, dus dat heb ik gedaan. Daarna bleef het piekeren en bleven de zorgen en gedachten rondvliegen in mijn hoofd.
Dus ik deed enkele mindfulness- oefeningen. Dat hielp een beetje, omdat ik nu een afstandje kon scheppen tussen mezelf en mijn piekergedachten. Daarna bleef ik me toch zorgen maken.
Dus probeerde ik te relativeren. En dàt was het moeilijkste. Lang voor mijn burn-out kon ik dat nochtans goed. Ik ben sowieso van nature positief ingesteld, maar momenteel lukte het niet echt om dat terug te vinden, om te relativeren.
Dus ging ik wandelen. En kwam ik een buur tegen. En hield ik een praatje met die buur over heel serieuze zaken. Waarna ik naar huis wandelde en dacht: 'Oef zeg, gelukkig zit ik niet in die situatie.'
En kijk: ik had plots mijn probleem gerelativeerd.
Het probleem is er nog, en zal ook niet in 1-2-3 opgelost geraken. Ik maak me er gewoon niet zoveel zorgen meer om, want we hebben hier alles wat belangrijk is: veel liefde, een goede relatie, een -relatief- goede gezondheid, een mooi dak boven ons hoofd, de kunst om lekker te koken (jep, dat staat in dit gezin hoog in de ranglijst), gezond verstand en goede hoop.
Ik wil niet in detail treden over wat er precies aan de hand is. Het is voldoende om te weten dat ik als moeder van een tiener met autisme (of ASS voor wie dat liever hoort) soms word geconfronteerd met situaties waar een andere ouder -normaal gezien- niet mee in aanraking komt. Tiener zijn is al moeilijk genoeg, maar tiener zijn met ASS is toch nog nét wat moeilijker. En als mama voel je dan niet enkel mee met je kind, moet je een wankel evenwicht bewaren tussen meevoelen en begrip hebben enerzijds en troosten en geborgenheid bieden anderzijds, maar bots je ook nog eens op de muur van onbegrip van de maatschappij in de pogingen om je kind te helpen.
Ik maakte me zorgen. Ik piekerde. Ik was droevig. Ik was gefrustreerd.
Dus ik ging zitten en dacht na. Wat kon ik doen? Er waren enkele praktische zaken die ik kon regelen, dus dat heb ik gedaan. Daarna bleef het piekeren en bleven de zorgen en gedachten rondvliegen in mijn hoofd.
Dus ik deed enkele mindfulness- oefeningen. Dat hielp een beetje, omdat ik nu een afstandje kon scheppen tussen mezelf en mijn piekergedachten. Daarna bleef ik me toch zorgen maken.
Dus probeerde ik te relativeren. En dàt was het moeilijkste. Lang voor mijn burn-out kon ik dat nochtans goed. Ik ben sowieso van nature positief ingesteld, maar momenteel lukte het niet echt om dat terug te vinden, om te relativeren.
Dus ging ik wandelen. En kwam ik een buur tegen. En hield ik een praatje met die buur over heel serieuze zaken. Waarna ik naar huis wandelde en dacht: 'Oef zeg, gelukkig zit ik niet in die situatie.'
En kijk: ik had plots mijn probleem gerelativeerd.
Het probleem is er nog, en zal ook niet in 1-2-3 opgelost geraken. Ik maak me er gewoon niet zoveel zorgen meer om, want we hebben hier alles wat belangrijk is: veel liefde, een goede relatie, een -relatief- goede gezondheid, een mooi dak boven ons hoofd, de kunst om lekker te koken (jep, dat staat in dit gezin hoog in de ranglijst), gezond verstand en goede hoop.
Reacties
Een reactie posten