Review van een burn-out

Deze weken deed ik wat kleine maar nuttige dingen voor school: uitstappen plannen, documenten opstellen, deelnemen aan een overleg... Ik ging ook voor het eerst terug naar mijn werkplek, de school. Op voorhand dacht ik dat dit vreemd zou zijn of dat ik me onwennig zou voelen, maar eigenlijk voelde ik me meteen weer op mijn plaats. Dat gaf voor mij de doorslag dat ik er stilaan terug klaar voor ben. Ik voel me ook anders. De afgelopen maanden hing er toch altijd een donkere wolk in de buurt, soms recht boven me, soms ergens in mijn ooghoeken. Dat gevoel is plots weg. Ik kan oprecht onbekommerd in de zetel zitten met mijn boek. Niet dat ik nu niet meer pieker (dat is onmogelijk, vrees ik) maar mindfulness heeft me wel geleerd om afstand te nemen van dat gepieker. Ik maak me nog steeds wel eens zorgen, maar dan gaat het niet om mezelf maar om mensen in mijn omgeving of situaties in de wereld (klimaatopwarming, iemand?). Hoewel ik nog steeds de neiging heb om als een heremiet in mijn z...

Ineens is het er: een kriebel om terug aan het werk te gaan. Het is een kleine kriebel, een voorzichtige maar oprechte vooruitblik naar de niet al te verre toekomst. De voorbije weken heb ik ontzettend veel beleefd en geleerd. De herstelfase, zoals ik ze noem, is ook een prachtige leerfase. Ik ben mezelf tegengekomen, zoals men dat zegt. Een tip: vraag aan je psycholoog of coach om het kernkwadrant van Ofman over je kernkwaliteiten eens op te stellen. Voor mij was dit een fantastische eye-opener en ik heb er echt veel aan. Ik ben niet meer dezelfde als voor mijn burn-out. Dat zou ook stom zijn, want dan had ik er niets uit geleerd. Het is jammer dat het zo ver is moeten komen, maar nu besef ik ten volle dat mijn burn-out me heeft geholpen om me beter in mijn vel te voelen. Dat klinkt heel raar, en ik kon hiervoor niet begrijpen dat er op sites werd gezegd dat een burn-out een geschenk was, maar nu snap ik het. Ik heb nu een andere kijk op mijn job. Ik zie mogelijkheden, kansen, a...