Review van een burn-out

Het gaat in stijgende lijn vanaf nu. Langzaam, maar desalniettemin stijgend. De psychologe vraagt af en toe om aan te geven hoe ik me voel op een schaal van 1 tot 10 (waarbij 1 het meest ongelukkig is). Ik kan momenteel zeggen dat ik mezelf een 5,5 geef. Als 5 de helft is, zit ik daar namelijk net over naar mijn gevoel. Waaraan merk ik dat? Ik heb terug zin om dingen te ondernemen i.p.v. lusteloos op de zetel te hangen. Ik lach al eens. Ik geniet van een babbeltje. Ik kan praten met mijn directie zonder in hevig zweten uit te barsten. Ik heb al enkele acties ondernomen die werkgerelateerd zijn. Ik begin inzicht te krijgen in de patronen die ik had en probeer stilaan nieuwe patronen te creëren. Met vallen en opstaan, maar ik beschouw vallen als deel van het proces en zit niet meteen in zak en as als het gebeurt. Ik klim uit het dal.

Ik functioneer veel beter met voldoende slaap. Dat is natuurlijk een open deur intrappen. Zowat overal kan je horen en lezen dat voldoende slaap een basisvoorwaarde is. Het is alleen veel makkelijker te zeggen/schrijven dan te doen. Want je moet er op tijd uit voor het werk. Of als je zoals ik in ziekteverlof bent, moet je er op tijd uit voor je kind. Je kan altijd vroeger gaan slapen, maar als je zoals ik inslaap- en doorslaapproblemen hebt, en gemiddeld nog iets meer dan een uur wakker ligt vooraleer je in slaap valt, moet je al wel héél vroeg naar bed om aan 8 uur slaap te geraken. Ik zou voor negenen in bed moeten kruipen om aan voldoende slaap te geraken, en dat is toch wel behoorlijk vroeg. Moest ik sneller kunnen inslapen, dan zou ik al meteen een uur later naar bed kunnen gaan. Tijdens deze paasvakantie moest ik er niet vroeger uit wegens geen school voor zoonlief, en kon ik uitslapen. Blijkt dat voor mij de ideale manier: gewoon wat later opstaan, niet per se vroeger naar ...

Mijn psychologe heeft me door... Prima natuurlijk, want anders zou ze niet goed zijn in haar job. Maar het is fijn om iemand te hebben die het allemaal perfect kan verwoorden en verklaren en die het vanop een afstandje kan overschouwen. Zeker omdat je dit zelf wel min of meer in je achterhoofd hebt, maar moeilijk onder woorden kan brengen, niet alles zelf kan inzien en overzien en al zeker niet goed weet hoe je daar nu precies mee om kan gaan. Ik dacht altijd dat ik assertief was. Maar vandaag sloeg de psychologe de nagel op de kop door te zeggen: "Je bent eigenlijk een zacht ei in een assertief pantser." En dat klopt helemaal. Ik gedrààg me (soms) assertief, maar ik bèn het niet. Ik ben energiek, fel, laat me niet snel onder tafel praten en ik kom vaak met stoere en grote praat een heel eind. Ik kan ook prima opkomen voor anderen. Maar ik vergeet daarbij wel de belangrijkste persoon: mezelf. Ik heb moeite met 'neen' zeggen, vooral op het werk. In andere situaties...

Deze week kwam ik uit mijn kot. Letterlijk en figuurlijk. Ik had enkele geplande maar ook veel ongeplande sociale contacten. Waar ik tot nu toe vooral rustig in afzondering bleef (en die periode was nodig en goed voor me), is er nu een nieuwe periode aangebroken waarin ik terug mensen opzoek. Ik geniet van een babbeltje. Dat klinkt zeer logisch, maar het is iets wat ik in alle drukte en met alle stress van de afgelopen jaren blijkbaar was vergeten. Sociaal contact, verbonden zijn met anderen, dat is uiteindelijk waar het om draait. Dat heb je nodig. En dat moet je absoluut onderhouden. Ik merk nu hoeveel energie ik ervan krijg, hoe belangrijk dat is voor me. Ik weet dat dit iets is waar ik me voortdurend bewust van moet zijn, dat ik niet meer mag laten verwateren, want daar word ik enkel maar ongelukkig van. Concreet betekent dit dat ik de leuze 'werken om te leven en niet leven om te werken' moet uitvoeren. Werktijd beperken, nooit bezuinigen op mijn privéleven. Het lijk...