Herstelfase, week 8

Deze week kwam ik uit mijn kot. Letterlijk en figuurlijk.

Ik had enkele geplande maar ook veel ongeplande sociale contacten. Waar ik tot nu toe vooral rustig in afzondering bleef (en die periode was nodig en goed voor me), is er nu een nieuwe periode aangebroken waarin ik terug mensen opzoek. Ik geniet van een babbeltje. Dat klinkt zeer logisch, maar het is iets wat ik in alle drukte en met alle stress van de afgelopen jaren blijkbaar was vergeten.

Sociaal contact, verbonden zijn met anderen, dat is uiteindelijk waar het om draait. Dat heb je nodig. En dat moet je absoluut onderhouden. Ik merk nu hoeveel energie ik ervan krijg, hoe belangrijk dat is voor me. Ik weet dat dit iets is waar ik me voortdurend bewust van moet zijn, dat ik niet meer mag laten verwateren, want daar word ik enkel maar ongelukkig van.

Concreet betekent dit dat ik de leuze 'werken om te leven en niet leven om te werken' moet uitvoeren. Werktijd beperken, nooit bezuinigen op mijn privéleven. Het lijkt allemaal erg simpel en dat is het ook, maar ergens was dat de afgelopen jaren toch omgedraaid, met alle gevolgen van dien.

Ik heb nu eenmaal een job waarin het werk nooit af is. Onderwijsnegationisten durven wel eens beweren dat we amper 24 uur per week werken en jaloers zijn op de vakanties, maar dat zijn uiteraard belachelijke kinderlijke geesten wiens oogkleppen zo dicht opeen staan dat ze amper het puntje van hun eigen neus kunnen zien. Ons werk is nooit af. Maar hoeft dat dan? Goed is goed genoeg. Ik ga mezelf voortdurend de vraag moeten stellen of wat ik doe wel nuttig en efficiënt is. Indien niet, dan kan ik het evengoed laten. Die overweging zal een automatisme moeten worden. En in de vakanties (die we inderdaad veel hebben) wil ik voortaan ook effectief vakantie opnemen en niet gewoon doorwerken. Ontspannen, batterijen weer opladen.

Ik kan dit.


Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Tot slot: review over burn-out en het onderwijs

Wat volgt is een geheel persoonlijke visie over ons huidig onderwijs en mijn situatie in het bijzonder. Je kan het extrapoleren naar onze maatschappij, naar elke job, of je kan het roerend oneens zijn. Doe ermee wat je wil. Om te beginnen is het belangrijk dat je weet dat zelfwaarde of eigenwaarde de drijfveer is achter al onze handelingen. Zelfwaardering is het idee dat je een zinvolle bijdrage levert aan een betekenisvolle maatschappij. Het gevoel van zelfwaarde beschermt ons tegen diepgewortelde fysieke en existentiële angsten. (Dat zeg ik niet alleen; dat zegt zowat iedereen in de psychologie, antropologie, filosofie...) Onze job is één manier waarmee we willen voldoen aan die eigenwaarde. We willen een job die van belang is, die nuttig is, die bijdraagt aan onze maatschappij. (De andere manieren zijn eigenlijk de verschillende rollen die je opneemt: moeder, partner, dochter, vrijwilliger, leider, lid...) Het onderwijs is een sector waarin helemaal tegemoet wordt gekomen aan on...
Meer lezen

Re-integratiefase, 2 maanden actief aan het werk

Na (bijna) 2 maanden terug deeltijds in de job kan ik met een gerust hart zeggen: het gaat. Ik ben erin geslaagd om mijn goede voornemens door te zetten en mijn patronen te doorbreken. Elke schooldag blijf ik iets langer op school zodat ik meestal geen verbeterwerk mee naar huis hoef te nemen. Enkel een toets ofzo komt wel eens met me mee. Thuis werk ik uiteraard nog altijd wel voor school, daar ontkom je niet aan in het onderwijs. Maar ik doseer, ik voer enkel efficiënte en noodzakelijke taken uit waarvan ik zelf het nut inzie. Ik stop wanneer ik voel dat het genoeg is geweest voor die dag. De omstandigheden waarin ik werk, zijn echter onveranderd gebleven. Het verschil met vroeger is dat ik nu zonder schuldgevoel foert kan zeggen. Ik zie nu in dat het niet aan mij ligt, dat het 'het systeem' is dat altijd maar verwacht dat je nóg efficiënter, nóg wat harder kan werken. Dus ik trek het mij niet aan dat er bepaalde zaken blijven liggen. Die staan niet op mijn prioriteitenli...
Meer lezen

Welkom

Welkom, beste lezer. Fijn dat jij de weg hiernaartoe gevonden hebt. In dit eerste stukje wil ik graag even toelichten voor wie ik dit schrijf, waarover ik zal schrijven en waarom ik dit doe. Voor wie is dit bedoeld? Simpel: voor iedereen die wil weten hoe een burn-out precies verloopt. Wie me persoonlijk kent, kan via deze weg op de hoogte blijven van hoe het met me gaat. Wie zelf een burn-out heeft, kan zich gesterkt voelen door de herkenbaarheid. Wie iemand kent die een burn-out heeft, kan door dit te lezen beter inschatten wat het precies is. Waarover zal dit gaan? Over mijn ervaringen, gedachten en handelingen. Ik ben geen expert, geen coach, heb geen medische opleiding achter de rug; ik ben enkel ervaringsdeskundige. Wat gewoon wil zeggen dat ik middenin een burn-out zit, maar het klinkt mooier. Ik zal mijn ervaringen delen en ook hier en daar wat tips geven voor wie zelf een burn-out heeft. Die tips zijn uiteraard gebaseerd op mijn ervaringen en misschien heb je er niets ...
Meer lezen