Re-integratiefase, 2 maanden actief aan het werk
Na (bijna) 2 maanden terug deeltijds in de job kan ik met een gerust hart zeggen: het gaat. Ik ben erin geslaagd om mijn goede voornemens door te zetten en mijn patronen te doorbreken. Elke schooldag blijf ik iets langer op school zodat ik meestal geen verbeterwerk mee naar huis hoef te nemen. Enkel een toets ofzo komt wel eens met me mee.
Thuis werk ik uiteraard nog altijd wel voor school, daar ontkom je niet aan in het onderwijs. Maar ik doseer, ik voer enkel efficiënte en noodzakelijke taken uit waarvan ik zelf het nut inzie. Ik stop wanneer ik voel dat het genoeg is geweest voor die dag.
De omstandigheden waarin ik werk, zijn echter onveranderd gebleven. Het verschil met vroeger is dat ik nu zonder schuldgevoel foert kan zeggen. Ik zie nu in dat het niet aan mij ligt, dat het 'het systeem' is dat altijd maar verwacht dat je nóg efficiënter, nóg wat harder kan werken. Dus ik trek het mij niet aan dat er bepaalde zaken blijven liggen. Die staan niet op mijn prioriteitenlijst, ik ben geen hersenloos uitvoerend robotje, en ik val al zeker niet in een algoritme te gieten, dankjewel. Ik ben een fantastische leerkracht, een echte professional, ik weet waar ik mee bezig ben en ja, ik kleur al eens buiten de lijntjes, ik zal zeker wel eens falen en ik doe al eens mijn eigen ding. Meer nog: ik pleit ervoor dat meer leerkrachten dat zouden doen; ik hekel de leukigheid en geestdodende truttigheid die de laatste jaren het (vooral basis-)onderwijs beheersen. We weten met z'n allen verdomd goed hoe belangrijk onze taak is, hoe we onze leerlingen zo goed mogelijk kunnen voorbereiden op de maatschappij, en dat staat toch vaak haaks op wat er van ons wordt verwacht dat we doen. Net zoals plastische chirurgie van iedereen dezelfde kleurloze, uitdrukkingsloze en leeftijdsloze persoon maakt, is eenheidsworst troef in ons huidige onderwijs. Regeltjes voor dit, bureaucratie voor dat, algoritmes voor zus en voorschriften voor zo. En dat pik ik niet langer. Niet voor mezelf, niet voor de kinderen.
Dat merk ik aan hoe ik nu in de klas sta. De lessen die ik geef, zijn grofweg hetzelfde gebleven. Maar ik spring er anders mee om. Beter, al zeg ik het zelf. Ik probeer de leerlingen meer inzicht te geven in zichzelf, in hoe alles werkt, hoe de maatschappij in elkaar zit, hoe zij hun eigen plaats daarin kunnen opeisen en toch zijn wie ze zijn. Allemaal vertaald naar hun fase in hun ontwikkeling uiteraard. Ik voer met andere woorden opnieuw mijn kerntaak uit: lesgeven. Zonder poeha, zonder nutteloze administratie. En dat maakt me enthousiast, geeft me voldoening.
Is alles dan nu koek en ei? Uiteraard niet. Er zijn momenten waarop ik me gestrest en overweldigd voel. Dat omarm ik. Ik heb geleerd dat het leven nooit helemaal koek en ei is, ups en downs horen erbij. Het is zelfs abnormaal om altijd perfect gezond en gelukkig te zijn. En wie dat toch is, heeft gewoon veel geluk gehad van nog geen onheil op zijn/haar pad tegen te komen, maar dat overkomt ons uiteindelijk allemaal. Net dàt besef maakt dat ik het gevoel heb dat ik alles aankan, ondanks de hobbels die ik de afgelopen weken op persoonlijk vlak meemaakte. Want alles aankunnen wil zeggen: weten wat je aankan en voelen wanneer het teveel wordt; gas terugnemen en naar de essentie gaan wanneer een situatie je overweldigt. Aanvaarden dat het soms teveel is en het gewoon wat plaats en ruimte geven.
Misschien is dat net wat veerkracht is: beseffen dat we allemaal maar wat aanmodderen, dat onze neoliberale kapitalistische maatschappij onrealistische en ongewenste eisen aan ons stelt, en als tegenreactie onze eigen sukkeligheid met mededogen omarmen.
Thuis werk ik uiteraard nog altijd wel voor school, daar ontkom je niet aan in het onderwijs. Maar ik doseer, ik voer enkel efficiënte en noodzakelijke taken uit waarvan ik zelf het nut inzie. Ik stop wanneer ik voel dat het genoeg is geweest voor die dag.
De omstandigheden waarin ik werk, zijn echter onveranderd gebleven. Het verschil met vroeger is dat ik nu zonder schuldgevoel foert kan zeggen. Ik zie nu in dat het niet aan mij ligt, dat het 'het systeem' is dat altijd maar verwacht dat je nóg efficiënter, nóg wat harder kan werken. Dus ik trek het mij niet aan dat er bepaalde zaken blijven liggen. Die staan niet op mijn prioriteitenlijst, ik ben geen hersenloos uitvoerend robotje, en ik val al zeker niet in een algoritme te gieten, dankjewel. Ik ben een fantastische leerkracht, een echte professional, ik weet waar ik mee bezig ben en ja, ik kleur al eens buiten de lijntjes, ik zal zeker wel eens falen en ik doe al eens mijn eigen ding. Meer nog: ik pleit ervoor dat meer leerkrachten dat zouden doen; ik hekel de leukigheid en geestdodende truttigheid die de laatste jaren het (vooral basis-)onderwijs beheersen. We weten met z'n allen verdomd goed hoe belangrijk onze taak is, hoe we onze leerlingen zo goed mogelijk kunnen voorbereiden op de maatschappij, en dat staat toch vaak haaks op wat er van ons wordt verwacht dat we doen. Net zoals plastische chirurgie van iedereen dezelfde kleurloze, uitdrukkingsloze en leeftijdsloze persoon maakt, is eenheidsworst troef in ons huidige onderwijs. Regeltjes voor dit, bureaucratie voor dat, algoritmes voor zus en voorschriften voor zo. En dat pik ik niet langer. Niet voor mezelf, niet voor de kinderen.
Dat merk ik aan hoe ik nu in de klas sta. De lessen die ik geef, zijn grofweg hetzelfde gebleven. Maar ik spring er anders mee om. Beter, al zeg ik het zelf. Ik probeer de leerlingen meer inzicht te geven in zichzelf, in hoe alles werkt, hoe de maatschappij in elkaar zit, hoe zij hun eigen plaats daarin kunnen opeisen en toch zijn wie ze zijn. Allemaal vertaald naar hun fase in hun ontwikkeling uiteraard. Ik voer met andere woorden opnieuw mijn kerntaak uit: lesgeven. Zonder poeha, zonder nutteloze administratie. En dat maakt me enthousiast, geeft me voldoening.
Is alles dan nu koek en ei? Uiteraard niet. Er zijn momenten waarop ik me gestrest en overweldigd voel. Dat omarm ik. Ik heb geleerd dat het leven nooit helemaal koek en ei is, ups en downs horen erbij. Het is zelfs abnormaal om altijd perfect gezond en gelukkig te zijn. En wie dat toch is, heeft gewoon veel geluk gehad van nog geen onheil op zijn/haar pad tegen te komen, maar dat overkomt ons uiteindelijk allemaal. Net dàt besef maakt dat ik het gevoel heb dat ik alles aankan, ondanks de hobbels die ik de afgelopen weken op persoonlijk vlak meemaakte. Want alles aankunnen wil zeggen: weten wat je aankan en voelen wanneer het teveel wordt; gas terugnemen en naar de essentie gaan wanneer een situatie je overweldigt. Aanvaarden dat het soms teveel is en het gewoon wat plaats en ruimte geven.
Misschien is dat net wat veerkracht is: beseffen dat we allemaal maar wat aanmodderen, dat onze neoliberale kapitalistische maatschappij onrealistische en ongewenste eisen aan ons stelt, en als tegenreactie onze eigen sukkeligheid met mededogen omarmen.
Reacties
Een reactie posten