Fase 1: Help!
Blinde paniek. Extreme angst. Hysterische huilbuien. Paniekaanvallen. Hyperventilatie. Motorische problemen. Wazig zicht. Oorsuizen. Pijnlijke spieren. Drukkend gevoel op je borst. Krop in je keel. Het gevoel dat je gaat flauwvallen. Duizeligheid. Hartkloppingen.
Yep, je zit in een burn-out.
Op de angst- en paniekschaal van 1 tot vliegtuigcrash, scoor je hors catégorie. Je hebt geen idee wat je overkomt, dit komt totaal onverwacht (daarover hebben we het later nog wel), je denkt dat er iets grondig mis met je is. Wat ook klopt.
Dit is je lichaam dat aan de noodrem trekt. Het laat je geen keuze: je moét stoppen. Moet. Zonder gemaar. Onmiddellijk. Wat er ook op je agenda staat, het zal geschrapt worden. Er zijn slechts 2 dingen die je nu kan en moet doen:
1. Ga naar de huisarts. Die zal je meteen ziekteverlof voorschrijven. Probeer er niet over te onderhandelen, en schrik ook niet van de periode. Bij mij was het meteen 4 weken, die eerste keer. Dat lijkt op dat moment veel, want je hebt zoveel te doen. Maar het is nodig. Je denkt nu misschien nog dat je met 2 weken ook al best ver kan komen, maar geloof me even: die 4 weken zijn nog maar het begin. Je gaat me binnen enkele weken gelijk geven, zeker van. Wees ook heel eerlijk tegen je arts en vertel precies wat je voelt, zodat er geen twijfel over kan bestaan of dit een burn-out is of gewoon (nu ja) oververmoeidheid. Het kan zijn dat de arts 'surmenage' op je briefje schrijft, zoals bij mij. Dat is gewoon een fancy pancy woord voor burn-out. Later veel meer uitleg, maar momenteel rest je nog slechts 1 ding.
2. Onderga het. Helaas. Ik wou dat ik een leukere boodschap kon brengen, maar hier valt niet tegenop te redeneren. Je functioneert op dit moment niet. Schrap alles wat je wou doen, zelfs boodschappen of huishouden. Verzet je hier niet tegen, want dat komt je enkel nog duurder te staan. Trek je terug in bed of in de zetel, vraag je huisgenoten om je gerust te laten en laat gebeuren wat er gebeurt. Je hoeft verder niets te doen (dat lukt trouwens voor geen meter).
Wanneer was deze fase voor mij over? Zodra de ergste pieken eraf waren qua paniek en angst en hysterisch en ongecontroleerd huilen. Dat heeft enkele dagen geduurd. Let op: ik schrijf bewust 'de ergste pieken'. De angst, de huilbuien, al de lichamelijke klachten blijven aanwezig in de volgende fase. Deze fase hield voor mij pas na enkele dagen op, tot ik echt aanvaard had wat er aan de hand was: ik zit in een burn-out.
Yep, je zit in een burn-out.
Op de angst- en paniekschaal van 1 tot vliegtuigcrash, scoor je hors catégorie. Je hebt geen idee wat je overkomt, dit komt totaal onverwacht (daarover hebben we het later nog wel), je denkt dat er iets grondig mis met je is. Wat ook klopt.
Dit is je lichaam dat aan de noodrem trekt. Het laat je geen keuze: je moét stoppen. Moet. Zonder gemaar. Onmiddellijk. Wat er ook op je agenda staat, het zal geschrapt worden. Er zijn slechts 2 dingen die je nu kan en moet doen:
1. Ga naar de huisarts. Die zal je meteen ziekteverlof voorschrijven. Probeer er niet over te onderhandelen, en schrik ook niet van de periode. Bij mij was het meteen 4 weken, die eerste keer. Dat lijkt op dat moment veel, want je hebt zoveel te doen. Maar het is nodig. Je denkt nu misschien nog dat je met 2 weken ook al best ver kan komen, maar geloof me even: die 4 weken zijn nog maar het begin. Je gaat me binnen enkele weken gelijk geven, zeker van. Wees ook heel eerlijk tegen je arts en vertel precies wat je voelt, zodat er geen twijfel over kan bestaan of dit een burn-out is of gewoon (nu ja) oververmoeidheid. Het kan zijn dat de arts 'surmenage' op je briefje schrijft, zoals bij mij. Dat is gewoon een fancy pancy woord voor burn-out. Later veel meer uitleg, maar momenteel rest je nog slechts 1 ding.
2. Onderga het. Helaas. Ik wou dat ik een leukere boodschap kon brengen, maar hier valt niet tegenop te redeneren. Je functioneert op dit moment niet. Schrap alles wat je wou doen, zelfs boodschappen of huishouden. Verzet je hier niet tegen, want dat komt je enkel nog duurder te staan. Trek je terug in bed of in de zetel, vraag je huisgenoten om je gerust te laten en laat gebeuren wat er gebeurt. Je hoeft verder niets te doen (dat lukt trouwens voor geen meter).
Wanneer was deze fase voor mij over? Zodra de ergste pieken eraf waren qua paniek en angst en hysterisch en ongecontroleerd huilen. Dat heeft enkele dagen geduurd. Let op: ik schrijf bewust 'de ergste pieken'. De angst, de huilbuien, al de lichamelijke klachten blijven aanwezig in de volgende fase. Deze fase hield voor mij pas na enkele dagen op, tot ik echt aanvaard had wat er aan de hand was: ik zit in een burn-out.
Reacties
Een reactie posten