Herstelfase, week 7

Deze week was een goede week. Toevallig is het ook bijna Pasen. (Padam tsss, flauw mopje, ik weet het.)

Ik kon deze week meer dan ik had verwacht. Wegens omstandigheden had ik heel wat werk in huis, en ik slaagde erin om dat allemaal te verzetten. Elke dag 4 uur werken in huis en daarbij ook nog eens een boel afspraken nakomen die gepland stonden, dat vraagt best wat energie. Die was voorhanden waardoor dat allemaal lukte. Ik ben best trots op mezelf. Ik voelde me 's avonds wel moe, maar positief moe, door een fysieke inspanning. Ik was ook elke avond tevreden over het werk dat ik had verricht en mijn humeur was opmerkelijk zonniger dan de weken hiervoor. Dat is bij mij altijd snel merkbaar aan de hoeveel woorden die uit mijn mond komen; manlief had ook al door dat mijn getater in frequentie was toegenomen. Ook de psycholoog maakte de opmerking dat ik me helemaal anders gedroeg dan de keren hiervoor (in positieve zin).

Ik ervaar dat ik stilaan beter mijn energiepeil kan inschatten. Ik nam tijdens het klussen een korte pauze voordat ik moe zou worden, waarna ik er weer even tegenaan kon. Als ik dan toch te moe was 's avonds, heb ik eenvoudigweg niet gekookt en aten we boterhammen (dat is gewoonweg een optie, iets waar ik vroeger nog niet aan zou gedacht hebben).

Door die mindfulness slaag ik er ook in om 's avonds in bed minder te piekeren. Zodra ik besef dat ik lig te piekeren over het verleden of de toekomst, stel ik mezelf bewust volgende vragen: Kan ik er NU iets aan veranderen? Helpt het om er NU over wakker te liggen? Is dit iets dat ik nu moet opschrijven, of ga ik dit sowieso morgen ook nog wel weten? En dan kom ik steevast tot de conclusie dat wakker liggen geen zoden aan de dijk zet en dat een goede nachtrust altijd beter is om problemen aan te kunnen. En als het iets is dat ik moet opschrijven, doe ik dat in het notitieboekje naast mijn bed en kan ik het daarna uit mijn hoofd zetten.

Niet dat het allemaal één groot hoeraverhaal is natuurlijk: ik heb nog geen energie op reserve, na een slechte nachtrust moet ik het rustig aan doen de volgende dag, en ik maak me zorgen over hoe en wanneer ik mijn werk terug kan oppikken. Ik heb wel aanvaard dat dit nog niet voor eerstdaags zal zijn en dat ik volledig wil herstellen. Ik ga op zoek naar manieren waarop ik de balans tussen het werk en mijn privéleven beter kan behouden, praktische zaken, en dat is best een moeilijke puzzel.

Maar ik heb vertrouwen. Het gaat in stijgende lijn. Met af en toe een dip in die lijn, maar daardoor laat ik me niet meer ontmoedigen. Ik weet dat het allemaal wel weer goed zal komen met mij.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Tot slot: review over burn-out en het onderwijs

Wat volgt is een geheel persoonlijke visie over ons huidig onderwijs en mijn situatie in het bijzonder. Je kan het extrapoleren naar onze maatschappij, naar elke job, of je kan het roerend oneens zijn. Doe ermee wat je wil. Om te beginnen is het belangrijk dat je weet dat zelfwaarde of eigenwaarde de drijfveer is achter al onze handelingen. Zelfwaardering is het idee dat je een zinvolle bijdrage levert aan een betekenisvolle maatschappij. Het gevoel van zelfwaarde beschermt ons tegen diepgewortelde fysieke en existentiële angsten. (Dat zeg ik niet alleen; dat zegt zowat iedereen in de psychologie, antropologie, filosofie...) Onze job is één manier waarmee we willen voldoen aan die eigenwaarde. We willen een job die van belang is, die nuttig is, die bijdraagt aan onze maatschappij. (De andere manieren zijn eigenlijk de verschillende rollen die je opneemt: moeder, partner, dochter, vrijwilliger, leider, lid...) Het onderwijs is een sector waarin helemaal tegemoet wordt gekomen aan on...
Meer lezen

Re-integratiefase, 2 maanden actief aan het werk

Na (bijna) 2 maanden terug deeltijds in de job kan ik met een gerust hart zeggen: het gaat. Ik ben erin geslaagd om mijn goede voornemens door te zetten en mijn patronen te doorbreken. Elke schooldag blijf ik iets langer op school zodat ik meestal geen verbeterwerk mee naar huis hoef te nemen. Enkel een toets ofzo komt wel eens met me mee. Thuis werk ik uiteraard nog altijd wel voor school, daar ontkom je niet aan in het onderwijs. Maar ik doseer, ik voer enkel efficiënte en noodzakelijke taken uit waarvan ik zelf het nut inzie. Ik stop wanneer ik voel dat het genoeg is geweest voor die dag. De omstandigheden waarin ik werk, zijn echter onveranderd gebleven. Het verschil met vroeger is dat ik nu zonder schuldgevoel foert kan zeggen. Ik zie nu in dat het niet aan mij ligt, dat het 'het systeem' is dat altijd maar verwacht dat je nóg efficiënter, nóg wat harder kan werken. Dus ik trek het mij niet aan dat er bepaalde zaken blijven liggen. Die staan niet op mijn prioriteitenli...
Meer lezen

Welkom

Welkom, beste lezer. Fijn dat jij de weg hiernaartoe gevonden hebt. In dit eerste stukje wil ik graag even toelichten voor wie ik dit schrijf, waarover ik zal schrijven en waarom ik dit doe. Voor wie is dit bedoeld? Simpel: voor iedereen die wil weten hoe een burn-out precies verloopt. Wie me persoonlijk kent, kan via deze weg op de hoogte blijven van hoe het met me gaat. Wie zelf een burn-out heeft, kan zich gesterkt voelen door de herkenbaarheid. Wie iemand kent die een burn-out heeft, kan door dit te lezen beter inschatten wat het precies is. Waarover zal dit gaan? Over mijn ervaringen, gedachten en handelingen. Ik ben geen expert, geen coach, heb geen medische opleiding achter de rug; ik ben enkel ervaringsdeskundige. Wat gewoon wil zeggen dat ik middenin een burn-out zit, maar het klinkt mooier. Ik zal mijn ervaringen delen en ook hier en daar wat tips geven voor wie zelf een burn-out heeft. Die tips zijn uiteraard gebaseerd op mijn ervaringen en misschien heb je er niets ...
Meer lezen