Herstelfase, week 5

Maandag had ik een afspraak bij de huisarts. Mijn ziektebriefje van 4 weken verloopt einde deze week en ik ben toe aan een verlenging van mijn ziekteverlof. Daarna zou ik naar mijn school bellen om te laten weten met hoeveel weken mijn ziekteverlof nog werd verlengd, zodat zij op hun beurt voor een interim konden zorgen.

Hoewel ik een goede nachtrust had gehad, stond ik die ochtend te trillen op mijn benen. En dat bedoel ik zeer letterlijk: lijkbleek, trillen over mijn hele lichaam, bevende handen, bevende stem. Allemaal omdat:

- Ik toch elke keer weer bang ben dat de huisarts zegt dat het nu welletjes is geweest en dat ik terug moet gaan werken. Wat onzin is: zowel ikzelf, de psycholoog en de huisarts zelf hebben niet veel tijd nodig om in te zien dat werken vooralsnog geen optie is. Toch kan mijn gezond verstand mijn angst niet onderdrukken.

- Ik moest bellen met het werk. Het contact met de plaats waar ik kopje onder ben gegaan, is voldoende om het angstzweet te doen uitbreken. Die uitdrukking begrijp ik nu perfect: na zo'n telefoontje kan ik een ander T-shirt gaan aandoen en het vorige te drogen hangen vooraleer het in de wasmand gaat.

Na de middag, toen dit alles achter de rug was, kwam de reactie: vermoeidheid. De spanning was eraf dus de vermoeidheid en hoofdpijn sloegen toe. Al wat slimmer dan enkel weken hiervoor, heb ik het bereiden van het avondeten én de afwas overgelaten aan mijn man en zoon. Rust was een absolute noodzaak.

Tijdens het afwassen hoorde ik hoe mijn man aan onze zoon vertelde over hoe ik die voormiddag had gebeefd en getrild en hoe bang ik was geweest voor zoiets simpels als een doktersbezoek en een telefoontje. Waarop onze zoon onmiddellijk zijn handdoek neergooide, naast me in de zetel kwam zitten, me een dikke knuffel gaf en ondertussen fluisterde: 'Ik vind het zo erg voor jou dat je zo lang ziek bent. En ik vind het ook erg dat je een burn-out hebt. En ik vind het ook erg dat je zo stond te trillen op je benen vanmorgen.'

Ik geef toe: dat deed deugd. Een spontane knuffel van een puber, dat is toch een zeldzaamheid. Hoewel zijn hart absoluut op de juiste plaats zit. De tranen prikten achter mijn ogen.

Maar mijn zoon zou mijn zoon niet zijn als hij zelfs hier geen open goal in zag en zijn kans zou wagen. Dus na nog een stevigere omhelzing, voegde hij er met een scheef glimlachje aan toe: 'Mama... Ik sta ook te trillen op mijn benen... omdat ik de afwas moet doen...'

Goed geprobeerd zoon, maar helaas.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Tot slot: review over burn-out en het onderwijs

Wat volgt is een geheel persoonlijke visie over ons huidig onderwijs en mijn situatie in het bijzonder. Je kan het extrapoleren naar onze maatschappij, naar elke job, of je kan het roerend oneens zijn. Doe ermee wat je wil. Om te beginnen is het belangrijk dat je weet dat zelfwaarde of eigenwaarde de drijfveer is achter al onze handelingen. Zelfwaardering is het idee dat je een zinvolle bijdrage levert aan een betekenisvolle maatschappij. Het gevoel van zelfwaarde beschermt ons tegen diepgewortelde fysieke en existentiële angsten. (Dat zeg ik niet alleen; dat zegt zowat iedereen in de psychologie, antropologie, filosofie...) Onze job is één manier waarmee we willen voldoen aan die eigenwaarde. We willen een job die van belang is, die nuttig is, die bijdraagt aan onze maatschappij. (De andere manieren zijn eigenlijk de verschillende rollen die je opneemt: moeder, partner, dochter, vrijwilliger, leider, lid...) Het onderwijs is een sector waarin helemaal tegemoet wordt gekomen aan on...
Meer lezen

Re-integratiefase, 2 maanden actief aan het werk

Na (bijna) 2 maanden terug deeltijds in de job kan ik met een gerust hart zeggen: het gaat. Ik ben erin geslaagd om mijn goede voornemens door te zetten en mijn patronen te doorbreken. Elke schooldag blijf ik iets langer op school zodat ik meestal geen verbeterwerk mee naar huis hoef te nemen. Enkel een toets ofzo komt wel eens met me mee. Thuis werk ik uiteraard nog altijd wel voor school, daar ontkom je niet aan in het onderwijs. Maar ik doseer, ik voer enkel efficiënte en noodzakelijke taken uit waarvan ik zelf het nut inzie. Ik stop wanneer ik voel dat het genoeg is geweest voor die dag. De omstandigheden waarin ik werk, zijn echter onveranderd gebleven. Het verschil met vroeger is dat ik nu zonder schuldgevoel foert kan zeggen. Ik zie nu in dat het niet aan mij ligt, dat het 'het systeem' is dat altijd maar verwacht dat je nóg efficiënter, nóg wat harder kan werken. Dus ik trek het mij niet aan dat er bepaalde zaken blijven liggen. Die staan niet op mijn prioriteitenli...
Meer lezen

Welkom

Welkom, beste lezer. Fijn dat jij de weg hiernaartoe gevonden hebt. In dit eerste stukje wil ik graag even toelichten voor wie ik dit schrijf, waarover ik zal schrijven en waarom ik dit doe. Voor wie is dit bedoeld? Simpel: voor iedereen die wil weten hoe een burn-out precies verloopt. Wie me persoonlijk kent, kan via deze weg op de hoogte blijven van hoe het met me gaat. Wie zelf een burn-out heeft, kan zich gesterkt voelen door de herkenbaarheid. Wie iemand kent die een burn-out heeft, kan door dit te lezen beter inschatten wat het precies is. Waarover zal dit gaan? Over mijn ervaringen, gedachten en handelingen. Ik ben geen expert, geen coach, heb geen medische opleiding achter de rug; ik ben enkel ervaringsdeskundige. Wat gewoon wil zeggen dat ik middenin een burn-out zit, maar het klinkt mooier. Ik zal mijn ervaringen delen en ook hier en daar wat tips geven voor wie zelf een burn-out heeft. Die tips zijn uiteraard gebaseerd op mijn ervaringen en misschien heb je er niets ...
Meer lezen