Herstelfase, week 6
Vandaag is een slechte dag.
De afgelopen dagen waren nochtans goed verlopen. Tijdens de vorige sessie bij de psycholoog heeft ze mij de beginselen van mindfulness bijgebracht. Dat is iets waar ik, geheel onterecht, heel wat vooroordelen over had. Mindfulness, mediteren en dat soort zaken heb ik altijd in het hokje geplaatst van 'niets voor mij'. Ik associeerde het met yoga, bakfietsen, biologische quinoa, bomen knuffelen, naïviteit, uitbundige baggy klederdracht, orthopedische sandalen, chakra's en algehele zweverigheid. Het was dan ook een openbaring voor mij om te ontdekken wat het echt is: op een milde manier focussen op je huidige toestand. Het brengt je niet in hogere sferen, het zorgt niet per se voor een geluksgevoel, je hoofd wordt er niet leeg van en weet ik veel wat ik er op voorhand nog over had gedacht. Het is gewoon even stilstaan bij hoe je je voelt op dat moment, zowel fysiek als mentaal, zonder daarover te oordelen.
Ik besloot om het een kans te geven, en onmiddellijk daarna merkte ik een verandering op bij mezelf: ik was rustiger en geruster, voelde me evenwichtiger en nuchterder, kortom: een aangenaam en positief gevoel. Dat bleef uiteraard niet hangen; er komt een moment waarop je daaruit wordt gekukeld. Maar ik wou dit zeker verder oefenen en toepassen. Een app gedownload, en 2 à 3 keer per dag neem ik hier even tijd voor. Doordat ik ondertussen ook beter slaap dankzij een pilletje tegen de hoofdpijn (wat een fijne bijwerking), waren de afgelopen dagen dus naar voldoening verlopen.
Vandaag verliep anders. Een goede nachtrust gehad en uitgerust opgestaan. Gewassen, aangekleed, ontbeten, en toen een nieuwsbericht gelezen: een opiniestuk over wat er misloopt in onze scholen naar aanleiding van de algemene staking vandaag in het onderwijs. Al lezende voelde ik hoe ik me meer en meer kwaad maakte over de aangehaalde toestanden. Kwaadheid is een emotie die ik liever niet heb, maar het kwam zo snel en hevig opzetten dat ik er niets tegen kon beginnen. Ik heb geprobeerd om het van me af te zetten, maar dat lukte niet. Ik kon me al te goed identificeren met alles wat gezegd werd, ik werd overspoeld door de herinneringen en gevoelens van de periode die voorafging aan deze burn-out, ik voelde me opnieuw woest over de onrechtvaardigheid van het belachelijk grote takenpakket dat je als leerkracht wordt verondersteld uit te voeren terwijl er te weinig (geen) middelen voorhanden zijn en er geen hulp is.
Dus ik ging mijn tanden poetsen, boodschappen doen, en besloot daarna om voor het eerst in twee maanden mijn werkgerelateerde mailbox te openen om daar wat grote kuis te houden. Iets wat ik tot nu toe niet wou doen omdat ik wist dat het negatieve emoties ging uitlokken, maar erger dan dit kon het toch niet worden. En ik moet zeggen dat het verwijderen van een massa mails en ondertussen hier en daar wat mensen/uitgeverijen/organisaties blokkeren een opgeruimd gevoel veroorzaakten.
Daarna plofte ik in de zetel om even stil te staan en (pas op: mindfulness) te peilen naar wat ik voelde. Diagnose: boosheid, irritatie, rode wangen en voorhoofd, koorts, warmte over mijn hele lichaam, krop in de keel, druk op de borstkas en totaal uitgeput. Conclusie: alle energie die ik voorhanden had door een goede nachtrust, was op één uur opgebrand door woede en ergernis. Boosheid is uitputtend en vergt enorm veel energie, dat is me nu wel duidelijk. Remedie: onmiddellijk rust nemen en het daarna van mij afschrijven. Waardoor ik nu in de zetel lig/zit en dit hier intyp.
Ik pak mijn smartphone en verzet alle overige zaken in mijn agenda naar morgen en overmorgen. Een kwestie van prioriteiten en zelfzorg.
De afgelopen dagen waren nochtans goed verlopen. Tijdens de vorige sessie bij de psycholoog heeft ze mij de beginselen van mindfulness bijgebracht. Dat is iets waar ik, geheel onterecht, heel wat vooroordelen over had. Mindfulness, mediteren en dat soort zaken heb ik altijd in het hokje geplaatst van 'niets voor mij'. Ik associeerde het met yoga, bakfietsen, biologische quinoa, bomen knuffelen, naïviteit, uitbundige baggy klederdracht, orthopedische sandalen, chakra's en algehele zweverigheid. Het was dan ook een openbaring voor mij om te ontdekken wat het echt is: op een milde manier focussen op je huidige toestand. Het brengt je niet in hogere sferen, het zorgt niet per se voor een geluksgevoel, je hoofd wordt er niet leeg van en weet ik veel wat ik er op voorhand nog over had gedacht. Het is gewoon even stilstaan bij hoe je je voelt op dat moment, zowel fysiek als mentaal, zonder daarover te oordelen.
Ik besloot om het een kans te geven, en onmiddellijk daarna merkte ik een verandering op bij mezelf: ik was rustiger en geruster, voelde me evenwichtiger en nuchterder, kortom: een aangenaam en positief gevoel. Dat bleef uiteraard niet hangen; er komt een moment waarop je daaruit wordt gekukeld. Maar ik wou dit zeker verder oefenen en toepassen. Een app gedownload, en 2 à 3 keer per dag neem ik hier even tijd voor. Doordat ik ondertussen ook beter slaap dankzij een pilletje tegen de hoofdpijn (wat een fijne bijwerking), waren de afgelopen dagen dus naar voldoening verlopen.
Vandaag verliep anders. Een goede nachtrust gehad en uitgerust opgestaan. Gewassen, aangekleed, ontbeten, en toen een nieuwsbericht gelezen: een opiniestuk over wat er misloopt in onze scholen naar aanleiding van de algemene staking vandaag in het onderwijs. Al lezende voelde ik hoe ik me meer en meer kwaad maakte over de aangehaalde toestanden. Kwaadheid is een emotie die ik liever niet heb, maar het kwam zo snel en hevig opzetten dat ik er niets tegen kon beginnen. Ik heb geprobeerd om het van me af te zetten, maar dat lukte niet. Ik kon me al te goed identificeren met alles wat gezegd werd, ik werd overspoeld door de herinneringen en gevoelens van de periode die voorafging aan deze burn-out, ik voelde me opnieuw woest over de onrechtvaardigheid van het belachelijk grote takenpakket dat je als leerkracht wordt verondersteld uit te voeren terwijl er te weinig (geen) middelen voorhanden zijn en er geen hulp is.
Dus ik ging mijn tanden poetsen, boodschappen doen, en besloot daarna om voor het eerst in twee maanden mijn werkgerelateerde mailbox te openen om daar wat grote kuis te houden. Iets wat ik tot nu toe niet wou doen omdat ik wist dat het negatieve emoties ging uitlokken, maar erger dan dit kon het toch niet worden. En ik moet zeggen dat het verwijderen van een massa mails en ondertussen hier en daar wat mensen/uitgeverijen/organisaties blokkeren een opgeruimd gevoel veroorzaakten.
Daarna plofte ik in de zetel om even stil te staan en (pas op: mindfulness) te peilen naar wat ik voelde. Diagnose: boosheid, irritatie, rode wangen en voorhoofd, koorts, warmte over mijn hele lichaam, krop in de keel, druk op de borstkas en totaal uitgeput. Conclusie: alle energie die ik voorhanden had door een goede nachtrust, was op één uur opgebrand door woede en ergernis. Boosheid is uitputtend en vergt enorm veel energie, dat is me nu wel duidelijk. Remedie: onmiddellijk rust nemen en het daarna van mij afschrijven. Waardoor ik nu in de zetel lig/zit en dit hier intyp.
Ik pak mijn smartphone en verzet alle overige zaken in mijn agenda naar morgen en overmorgen. Een kwestie van prioriteiten en zelfzorg.
Reacties
Een reactie posten