Re-integratiefase, week 12 en 13
Zo. De vuurdoop is achter de rug: ik ben terug aan de slag als leerkracht. En dat bevalt me prima!
Ik ervaar hoe leuk ik mijn job eigenlijk wel vind: kinderen iets bijleren, de aha-momentjes zien ontstaan, gepassioneerd vertellen over allerlei zaken, het praktische nut van lessen en technieken laten inzien, kinderen zich gewaardeerd laten voelen, hun talenten mee ontdekken, samen lachen met mijn flauwe mopjes... Ondanks mijn burn-out ervaar ik mijn job als belangrijk en bijzonder nuttig voor de maatschappij.
Langs de andere kant merk ik ook dat het een prima beslissing was om deeltijds te werken. Elke avond (en woensdagmiddag ook) was ik doodop. Wie niet in het onderwijs staat, kan zich sowieso niet voorstellen hoe vermoeiend het is om elke seconde volle aandacht te hebben voor duizend-en-één dingen tegelijk, om elke seconde een beslissing over het één-of-ander te moeten nemen. In de meeste jobs kan je je aandacht al wel eens 10 seconden laten verslappen maar dat is niet mogelijk in het onderwijs. Gooi daar dan nog een burn-out-herstel bovenop, en de vermoeidheid slaat genadeloos toe zodra je thuis bent. Gelukkig was ik dan ook 2 volle weekdagen thuis zodat ik terug energie kon opbouwen om in het weekend opnieuw aan de slag te gaan.
Het zal nog wat tijd vragen om me minder vermoeid te voelen, maar doordat ik mijn job als nuttig en leuk ervaar, bouw ik tegelijk energie op. Komt helemaal goed.
Ik ervaar hoe leuk ik mijn job eigenlijk wel vind: kinderen iets bijleren, de aha-momentjes zien ontstaan, gepassioneerd vertellen over allerlei zaken, het praktische nut van lessen en technieken laten inzien, kinderen zich gewaardeerd laten voelen, hun talenten mee ontdekken, samen lachen met mijn flauwe mopjes... Ondanks mijn burn-out ervaar ik mijn job als belangrijk en bijzonder nuttig voor de maatschappij.
Langs de andere kant merk ik ook dat het een prima beslissing was om deeltijds te werken. Elke avond (en woensdagmiddag ook) was ik doodop. Wie niet in het onderwijs staat, kan zich sowieso niet voorstellen hoe vermoeiend het is om elke seconde volle aandacht te hebben voor duizend-en-één dingen tegelijk, om elke seconde een beslissing over het één-of-ander te moeten nemen. In de meeste jobs kan je je aandacht al wel eens 10 seconden laten verslappen maar dat is niet mogelijk in het onderwijs. Gooi daar dan nog een burn-out-herstel bovenop, en de vermoeidheid slaat genadeloos toe zodra je thuis bent. Gelukkig was ik dan ook 2 volle weekdagen thuis zodat ik terug energie kon opbouwen om in het weekend opnieuw aan de slag te gaan.
Het zal nog wat tijd vragen om me minder vermoeid te voelen, maar doordat ik mijn job als nuttig en leuk ervaar, bouw ik tegelijk energie op. Komt helemaal goed.
Reacties
Een reactie posten