Herstelfase, week 1 en 2

Mijn acties zijn beperkt. Ik breng de dagen door met het lezen van fictie, nadenken, wat voor me uit staren, dutjes, en een simpel huishoudelijk klusje per dag. Dat zou me vroeger ontzettend saai hebben geleken maar ik verveel me absoluut niet.

Ik voel een vervlakking van mijn emoties, alles is gedempt, verdoofd. Dat maakte het zeer moeilijk om de simpele vraag van de psycholoog te beantwoorden: 'Hoe voel je je?' Het is vreemd om te moeten zeggen dat je dit niet weet. Ik besluit om dagelijks stil te staan bij hoe ik me voel op dat moment. Gaandeweg begin ik meer te voelen.

Als ik denk aan hoe ik die burn-out heb gekregen, voel ik me kwaad en gefrustreerd. Over de belachelijke en onmogelijk grote hoeveelheid werk die er in het onderwijs op je afkomt. Als je alles zou oplijsten, heb je zeker 2 personen nodig om het allemaal gedaan te krijgen. Het is verschrikkelijk onrechtvaardig om dat te verwachten van 1 persoon.

Ik voel me ook stom, onnozel en kwaad op mezelf, omdat ik dat toch geprobeerd heb. Omdat ik er niet in slaag die hoeveelheid werk te verzetten, en dan nog denk dat het aan mezelf ligt ook: misschien werk ik niet hard genoeg, op een verkeerde manier. Ik zou verdomme gewoon moeten kunnen wijzen op die belachelijke hoeveelheid werk en dààr de schuld op steken dat het niet lukt, want zo is het gewoon.

Ik voel me ook schuldig omdat mijn gezin de dupe hiervan werd, omdat ik altijd maar moest werken, elke avond, elk weekend, elke vakantie. Mijn prioriteiten lagen totaal verkeerd. En zoals dat gaat, waren de mensen die me het nauwst aan het hart liggen, hier slachtoffer van.

Ik ben ook bang en onzeker zodra ik naar de toekomst kijk. Want voor het eerst heb ik geen oplossingen, weet ik niet hoe ik verder moet en welke stappen ik moet zetten om mijn job te kunnen doen én tegelijk daarvan te maken wat het is: gewoon maar een job.

Ik voel ook hoop. Het komt allemaal wel weer goed. In mijn kern ben ik een rasechte optimist en dat is gelukkig niet verdwenen. Ik beschouw deze burn-out als een kentering in mijn leven, een kans om het anders en beter te gaan doen. 

Het zal tijd vragen. Ik heb tijd nodig. Tijd en rust.





Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Tot slot: review over burn-out en het onderwijs

Wat volgt is een geheel persoonlijke visie over ons huidig onderwijs en mijn situatie in het bijzonder. Je kan het extrapoleren naar onze maatschappij, naar elke job, of je kan het roerend oneens zijn. Doe ermee wat je wil. Om te beginnen is het belangrijk dat je weet dat zelfwaarde of eigenwaarde de drijfveer is achter al onze handelingen. Zelfwaardering is het idee dat je een zinvolle bijdrage levert aan een betekenisvolle maatschappij. Het gevoel van zelfwaarde beschermt ons tegen diepgewortelde fysieke en existentiële angsten. (Dat zeg ik niet alleen; dat zegt zowat iedereen in de psychologie, antropologie, filosofie...) Onze job is één manier waarmee we willen voldoen aan die eigenwaarde. We willen een job die van belang is, die nuttig is, die bijdraagt aan onze maatschappij. (De andere manieren zijn eigenlijk de verschillende rollen die je opneemt: moeder, partner, dochter, vrijwilliger, leider, lid...) Het onderwijs is een sector waarin helemaal tegemoet wordt gekomen aan on...
Meer lezen

Re-integratiefase, 2 maanden actief aan het werk

Na (bijna) 2 maanden terug deeltijds in de job kan ik met een gerust hart zeggen: het gaat. Ik ben erin geslaagd om mijn goede voornemens door te zetten en mijn patronen te doorbreken. Elke schooldag blijf ik iets langer op school zodat ik meestal geen verbeterwerk mee naar huis hoef te nemen. Enkel een toets ofzo komt wel eens met me mee. Thuis werk ik uiteraard nog altijd wel voor school, daar ontkom je niet aan in het onderwijs. Maar ik doseer, ik voer enkel efficiënte en noodzakelijke taken uit waarvan ik zelf het nut inzie. Ik stop wanneer ik voel dat het genoeg is geweest voor die dag. De omstandigheden waarin ik werk, zijn echter onveranderd gebleven. Het verschil met vroeger is dat ik nu zonder schuldgevoel foert kan zeggen. Ik zie nu in dat het niet aan mij ligt, dat het 'het systeem' is dat altijd maar verwacht dat je nóg efficiënter, nóg wat harder kan werken. Dus ik trek het mij niet aan dat er bepaalde zaken blijven liggen. Die staan niet op mijn prioriteitenli...
Meer lezen

Welkom

Welkom, beste lezer. Fijn dat jij de weg hiernaartoe gevonden hebt. In dit eerste stukje wil ik graag even toelichten voor wie ik dit schrijf, waarover ik zal schrijven en waarom ik dit doe. Voor wie is dit bedoeld? Simpel: voor iedereen die wil weten hoe een burn-out precies verloopt. Wie me persoonlijk kent, kan via deze weg op de hoogte blijven van hoe het met me gaat. Wie zelf een burn-out heeft, kan zich gesterkt voelen door de herkenbaarheid. Wie iemand kent die een burn-out heeft, kan door dit te lezen beter inschatten wat het precies is. Waarover zal dit gaan? Over mijn ervaringen, gedachten en handelingen. Ik ben geen expert, geen coach, heb geen medische opleiding achter de rug; ik ben enkel ervaringsdeskundige. Wat gewoon wil zeggen dat ik middenin een burn-out zit, maar het klinkt mooier. Ik zal mijn ervaringen delen en ook hier en daar wat tips geven voor wie zelf een burn-out heeft. Die tips zijn uiteraard gebaseerd op mijn ervaringen en misschien heb je er niets ...
Meer lezen