Fase 3: Herstelfase
Nu je al wat beter kan ontspannen, prikkels kan vermijden en beter kan slapen 's nachts, kan je echte herstel beginnen.
Ik zal al maar meteen zeggen dat deze fase bijzonder lang kan duren. Terwijl ik dit schrijf, zit ik al zo'n 5 weken in de herstelfase en ik voorspel dat er nog heel wat weken, zelfs maanden zullen volgen. Hoe langer hoe meer denk ik dat tijd veruit het belangrijkst is om goed te herstellen. Samen met nog een aantal andere zaken.
Doe hetzelfde als in de ontprikkelfase
Het enige verschil is dat je er langzaamaan aan toe bent om wat sociaal contact te onderhouden. Zelf heb ik dat beperkt tot 1 keer per week, dat was voldoende. Op mijn voorwaarden ook: voor een druk shoppingcenter paste ik, maar iets gaan drinken in een rustige brasserie kon wel.
Ga naar een psycholoog
Laat je adviseren zodat je iemand vindt waar je je goed bij voelt. Tenslotte stort je je hart en ziel uit bij deze persoon.
Ik vond het in eerste instantie niet nodig: ik zou dit zelf wel oplossen, want ik was immers goed in analyseren. Toch ben ik blij dat ik de stap gezet heb: zo'n psycholoog kijkt op een andere (professionele en afstandelijke) manier naar je verhaal, en kan alles duidelijk plaatsen. Ik vond het in het begin erg confronterend, ik heb er inzichten verworven die ik zelf nooit had uitgevlooid en het was een grotere hulp dan ik me ooit had kunnen inbeelden.
Slaap
Nog meer dan in de vorige fase. Slaap zoveel je kunt. Ook het middagdutje hoort daarbij.
Voel
Peil geregeld hoe je je voelt. In het begin kon ik dat niet, hoe vreemd dat ook mag lijken. Ik kon niet verwoorden hoe ik me voelde. Niet omdat ik geen woorden vond, maar gewoon omdat ik niet wist hoe ik me voelde. In het begin leek ik wel verdoofd. Dat is langzaamaan weggegaan en vervangen door een scala aan emoties. Laat ze maar komen, laat maar gebeuren. Niets is fout.
Denk na
Een eindje in deze fase (niet per se de eerste weken al) kan je beginnen nadenken over hoe je hier terecht bent gekomen. De psycholoog heeft mij erg geholpen met dit inzicht. Eens je dat goed beseft, kan je stilaan ook gaan zoeken naar manieren waarop je voortaan om kan gaan met de zaken die op je af komen. In de loop van deze fase zal je traag maar zeker beseffen dat je toch op een bepaalde manier het roer moet omgooien. Hoe, dat beslis je volledig zelf.
Neem je tijd
Deze fase duurt lang, zoals ik al zei. Gaandeweg ben ik gaan beseffen dat ik liever lang in ziekteverlof was, dan te vlug zou herbeginnen en daardoor onherroepelijk hervallen. Je wil hier sterker uitkomen, het anders gaan doen, en dat verander je niet zo gauw.
Omdat deze fase zo lang duurt, probeer ik een wekelijkse update te schrijven. Deze zal verre van volledig zijn; ik schrijf enkel over wat ik wil laten weten. Dan weet je dat toch al.
Ik zal al maar meteen zeggen dat deze fase bijzonder lang kan duren. Terwijl ik dit schrijf, zit ik al zo'n 5 weken in de herstelfase en ik voorspel dat er nog heel wat weken, zelfs maanden zullen volgen. Hoe langer hoe meer denk ik dat tijd veruit het belangrijkst is om goed te herstellen. Samen met nog een aantal andere zaken.
Doe hetzelfde als in de ontprikkelfase
Het enige verschil is dat je er langzaamaan aan toe bent om wat sociaal contact te onderhouden. Zelf heb ik dat beperkt tot 1 keer per week, dat was voldoende. Op mijn voorwaarden ook: voor een druk shoppingcenter paste ik, maar iets gaan drinken in een rustige brasserie kon wel.
Ga naar een psycholoog
Laat je adviseren zodat je iemand vindt waar je je goed bij voelt. Tenslotte stort je je hart en ziel uit bij deze persoon.
Ik vond het in eerste instantie niet nodig: ik zou dit zelf wel oplossen, want ik was immers goed in analyseren. Toch ben ik blij dat ik de stap gezet heb: zo'n psycholoog kijkt op een andere (professionele en afstandelijke) manier naar je verhaal, en kan alles duidelijk plaatsen. Ik vond het in het begin erg confronterend, ik heb er inzichten verworven die ik zelf nooit had uitgevlooid en het was een grotere hulp dan ik me ooit had kunnen inbeelden.
Slaap
Nog meer dan in de vorige fase. Slaap zoveel je kunt. Ook het middagdutje hoort daarbij.
Voel
Peil geregeld hoe je je voelt. In het begin kon ik dat niet, hoe vreemd dat ook mag lijken. Ik kon niet verwoorden hoe ik me voelde. Niet omdat ik geen woorden vond, maar gewoon omdat ik niet wist hoe ik me voelde. In het begin leek ik wel verdoofd. Dat is langzaamaan weggegaan en vervangen door een scala aan emoties. Laat ze maar komen, laat maar gebeuren. Niets is fout.
Denk na
Een eindje in deze fase (niet per se de eerste weken al) kan je beginnen nadenken over hoe je hier terecht bent gekomen. De psycholoog heeft mij erg geholpen met dit inzicht. Eens je dat goed beseft, kan je stilaan ook gaan zoeken naar manieren waarop je voortaan om kan gaan met de zaken die op je af komen. In de loop van deze fase zal je traag maar zeker beseffen dat je toch op een bepaalde manier het roer moet omgooien. Hoe, dat beslis je volledig zelf.
Neem je tijd
Deze fase duurt lang, zoals ik al zei. Gaandeweg ben ik gaan beseffen dat ik liever lang in ziekteverlof was, dan te vlug zou herbeginnen en daardoor onherroepelijk hervallen. Je wil hier sterker uitkomen, het anders gaan doen, en dat verander je niet zo gauw.
Omdat deze fase zo lang duurt, probeer ik een wekelijkse update te schrijven. Deze zal verre van volledig zijn; ik schrijf enkel over wat ik wil laten weten. Dan weet je dat toch al.
Reacties
Een reactie posten